Sunrise in WarSaw – dedicated to ShivBaba who is the Sun of Knowledge

W przystępny i zwiężły sposób przedstawia filary wiedzy ShivBaby, zawiera linki do głównej strony ShivBaby i do stron w innych językach oraz innych materiałów źródłowych związaych z ShivBabą.

Trimurti Śiwa – wiedza podstawowa

Kim jestem?

Ciało jest czymś odrębnym i dusza jest czymś odrębnym. Ich połączenie nazywa się jiv atma (żyjąca dusza). Żyjąca dusza oznacza niewidzialną siłę działającą w ciele. W przeciwnym wypadku nie może działać ani dusza, ani ciało. Można to porównać do samochodu i kierowcy. Samochód nie ruszy, dopóki nie ma w nim kierowcy. Jeśli nie ma kierowcy, silnik nie zapali. Z tego wniosek, że dusza nie jest powietrzem. Ziemia, woda, powietrze, ogień i przestwór są pięcioma różnymi elementami, z których składa się to ciało. Nawet kiedy dusza opuszcza ciało, pozostaje 5 elementów ciała. Ciało zostaje spalone albo pogrzebane w ziemi. Jest ono czymś martwym. W jaki sposób dusza jest oddzielna od ciała? Dusza jest bardzo malutkim punktem światła, posiadającym umysł i intelekt, które Gita[1] opisuje jako anaurnuyasamanusmaret yaru, co oznacza, że dusza jest mniejsza niż atom. Jest atomem, ale świetlistym. Jest to świetlisty atom składający się z umysłu i intelektu i zawierający sanskary (ślady) wielu wcieleń. Połączenie umysłu i intelektu nazywa się „duszą”. Nawet w hymnach wedyjskich są na ten temat wzmianki, takie jak „manarev atma”. Umysł nazywany jest duszą. Kiedy ktoś opuszcza ciało, to dusza opuszcza ciało. Nie powie się, że dusza odeszła, a umysł i intelekt pozostały [w ciele]. Wszystko pozostało, ale odeszła siła intelektu i umysłu, to znaczy odeszła dusza. Dlatego też siła umysłu i intelektu określana jest w prosty sposób jako dusza. Umysł i intelekt posiadają sanskary aktualnego i poprzednich wcieleń. Sanskary (ślady) to znaczy wpływy dobrych i złych czynów, które pozostają w duszy. Przypuśćmy, że jakieś dziecko urodziło się w rodzinie rzeźnika, w której od jego dzieciństwa zarzyna się krowy. Gdy dorośnie i ktoś może mu powie, że zarzynanie krów jest grzechem, ta koncepcja nie trafi do jego umysłu. Będzie miało już bardzo silne sanskary. Sanskary są trzecim komponentem duszy. Tak więc dusza jest połączeniem umysłu, intelektu i sanskar.

Trzy światy

Skąd dusza przybyła na ten świat? Insekty, zwierzęta, ptaki, muchy – to wszystko są dusze. W każdym jest dusza. Na obrazie trzech światów pokazano słońce, księżyc, gwiazdy i przestwór. W Gicie jest kolejna śloka, w której Bóg powiedział do Arjuny o swojej siedzibie: “Na tad bhaasayate suuryo na shashadko na paavaka: Yad gatwaa na nivartante dad dhaamo paramam mama.”, co znaczy „Ja jestem mieszkańcem tamtego miejsca, gdzie nie dochodzi światło słońca, księżyca i gwiazd, gdzie nie dochodzi blask ognia; tam jest moja Najwyższa Siedziba (Paramdham). Wzmianki o siedzibie Najwyższej Duszy znajdują się w wielu ślokach Gity. To pokazuje, że poza światem pięciu elementów  jest jeszcze jeden, szósty element, tzn. brahmalok. [To miejsce] nazywa się „Najwyższą Siedzibą”. Muzułmanie znają je jako „Arsh”. “Khudaa arsh me rahta hei, farsh me nahi.”[2]. Jednak obecnie nawet muzułmanie zaczęli wierzyć, że Bóg jest wszechobecny. W dżinizmie wierzą w „turiya dham[3]. Ludzie we wszystkich dharmach[4] wierzą w Najwyższą Siedzibę. Wszystkie dusze są mieszkańcami tej siedziby. Najwyższa Dusza, nazywany przez hindusów Shivą, także tam zamieszkuje. Shiva jest wolny od cyklu narodzin i śmierci.

Jaka jest hierarchia [dusz]? Im więcej dobrych czynów dusza wykonuje, tym bliżej Najwyższej Duszy Shivy przebywa. On jest na najwyższym poziomie. Im więcej grzesznych czynów i im gorsza rola duszy, tym niższy jej poziom w Najwyższej Siedzibie. Te ostatnie dusze są bardziej liczne. Liczba dusz, które dokonują złych czynów jest większa, a liczba boskich dusz, które dokonują wzniosłych czynów, jest mniejsza. Mówi się, że jest 330 milionów boskich dusz. Wzniosłe dusze pokazane w górnej części są mniej liczne.

Nowy świat zaczyna się od złotej jugi (satyuga), następnie w srebrnej judze (tretayuga) staje się nieco starszy, w miedzianej judze (dwaparyuga) znów trochę starszy, a w żelaznej judze (kaliyuga) całkiem stary. Każda rzecz na świecie przechodzi przez te cztery stany. Dzieciństwo jest stanem satopradhan (stan najwyższego poziomu czystości), wiek młodzieńczy jest stanem satosamanya (ogólny poziom czystości), wiek dorosły to stan rajopradhan (stan w połowie czysty i w połowie nieczysty), a starość jest etapem tamopradhan (stan nieczystości i degradacji). Ta sama zasada stosuje się do [całego] świata. Przechodzi on przez cztery etapy. Świat satopradhan nazywany złotą jugą, satosamanya nazywany srebrną jugą, rajopradhan nazywany miedzianą jugą i tamopradhan nazywany żelazną jugą. Kolejność przychodzenia dusz z Najwyższej Siedziby jest taka, że im wznioślejsza dusza tym wznioślejszy wiek, w którym przychodzi. Dusze, które są doskonałe na 16-stym stopniu, przychodzą w złotej judze. Dusze, które są doskonałe na 14-stym stopniu przychodzą w srebrnej judze. Te, które mają 8-smy stopień przychodzą w miedzianej judze, a kompletna degradacja (kalahinata) zaczyna się od żelaznej jugi. Do tych zdegradowanych dusz (kalahin), dla których dharmą jest zadawanie innym cierpienia, odnosi się śloka Gity: “Mudha janmani janmani”, czyli [oznacza to, że] pozostając zawsze w ignorancji odradzają się w piekielnym świecie. Te dusze przychodzą pod koniec żelaznej jugi. Żadna dusza, która zeszła [na ten świat], nie może powrócić. Pozostają tu wędrując w cyklu narodzin i śmierci. Bez przerwy wędrują w cyklu. Na skutek przechodzenia przez cykl narodzin i śmierci, doświadczania przyjemności cielesnych, dusze ulegają degradacji (stają się tamsi). Na przykład, wielokrotnie zasiewane nasienie traci swoją siłę. Daje małe liście, małe owoce, małe drzewo, a ostatecznie przestaje dawać jakiekolwiek owoce. Podobnie w przypadku duszy. Gdy raz zejdzie ze świata dusz na dół, coraz bardziej się degraduje. Weźcie dla przykładu 2500 lat historii świata. Czy spokój i szczęście na świecie przekształciły się w nieszczęście, czy też [odwrotnie] zmniejszyły się cierpienia i niepokoje? Co mówi historia? Dusze cały czas przychodziły na ziemię, więc populacja rosła. Wraz ze wzrostem populacji cierpienia i niepokój jedynie się powiększają. Zatem [cierpienia i niepokój] wzrosły. Ostatecznie przychodzi czas, kiedy wszystkie dusze zeszły i znajdują się na ziemi. Populacje insektów, ptaków, zwierząt i much ciągle rosną. Zarówno w Indiach, jako i w innych krajach, używa się tak dużo środków owadobójczych, a liczba insektów ciągle rośnie. Więc skąd się biorą te dusze? Rozwiązanie jest w Gicie, ale nikt tego nie objaśnił. Teraz zostało to wyjaśnione. Dusze przybywają z tamtego świata i grają tutaj swoje role przechodząc przez cykl narodzin i śmierci.

Najwyższy Ojciec i jego boskie zadania

Gdy prawie wszystkie dusze zeszły już na ziemię z Najwyższej Siedziby (Paramdham), Najwyższa Dusza Shiva przybywa na ten świat i wchodzi w ciała dusz grających na scenie świata role bohatera i bohaterki. Ktoś jest bohaterem, a ktoś bohaterką. W sztukach są aktorzy, którzy grają dobre i złe role. Musi być ktoś, kto gra najwyższą rolę. Nazywani są oni Adamem i Ewą – rodzicami świata. Muzułmanie nazywają ich Adam i Havwah. Hindusi znają taki hymn: “Twamadidevah: purushah: puranah: twamasya vishwasya paramam nidhanam (Shankar Parvati)”. Jednak nikt nie odnalazł śladów początków Adidev (pierwszego męskiego bóstwa) i Adishakti (pierwszego żeńskiego bóstwa). Kto ich zrodził? Nikt tego nie wie. Wśród Hindusów znani są jako „Shankar i Parwati”, wśród wyznawców dżajnizmu jako „Adinath i Adinathini”. Jest tyle podobieństwa pomiędzy słowami! Na początku była jedna dharma i panowała jedność. Tylko wówczas można ustanowić jedność, gdy jedni są rodzice świata. Prawdziwe uczucie, że „świat jest jedną rodziną” (vasudaiv kutumbakam) pojawia się wtedy, gdy jest jedna matka i jeden ojciec świata. Tak więc Najwyższa Dusza przychodzi i podźwiga dusze Rama i Krishny, które na scenie spektaklu świata grają role bohatera i bohaterki. Jednak obecnie nie są oni w formach Rama i Krishny, ponieważ królestwo Krishny-Narayana było w złotej judze (satyuga), a królestwo Rama było w srebrnej judze (tretayuga). Te same dusze Rama i Krishny zdegradowały się w cyklu narodzin i śmierci i żyją gdzieś w zwykłych ludzkich formach, takich jak nasze. W Gicie jest [użyte] słowo „praveshtum”, które oznacza „mogę wejść”. Kto? Najwyższa Dusza, który jest poza cyklem narodzin i śmierci, wchodzi [w ludzkie ciało] i najpierw poprzez duszę Krishny gra rolę matki, która w tradycji Bharatu nazywa się „Brahma”. „Brahm” znaczy „wielki/a, a „maa” oznacza matkę. Matka jest osobą najbardziej tolerancyjną na świecie. Najwyższa Dusza przychodzi i gra na świecie rolę matki, którą ku czci Najwyższej Duszy w tradycji Indii opiewa się jako „twameva mata cha pita twameva…”[5] Oznacza to, że kiedy On przychodzi na ten świat, najpierw w formie Brahmy gra rolę matki. Daje tyle miłości, tak wiele miłości, że demony [dzieci o diabelskiej naturze] przyzwyczajają się otrzymywać od niego dobrodziejstwa. Matka jest kimś takim, kto nigdy nie zechce oddzielić od siebie dziecka, niezależnie czy jest trędowate, czy jednookie, czy garbate, czy jest złodziejem, bandytą, bezwstydnikiem czy chuliganem. Ojciec potrafi powiedzieć dziecku „wynoś się”, ale matka nigdy nie będzie chciała oddzielić go od łona. Podobnie w tym przypadku, najpierw na świecie odgrywana jest rola Brahmy.

Słowa, które wypowiada Najwyższa Dusza Shiva po wejściu w ciało Brahmy, nazwane zostały „murli”[6]. Dlaczego nazwano je „murli”? Ja i wy wiemy, że w ręku Krishny umieszcza się flet. Więc myśleliśmy, że może to być flet wykonany z kawałka bambusa. Jednak to jest po prostu symboliczny, ozdobny, metaforyczny język poetów używany w Bhagawat i Mahabharacie[7]. Naprawdę oznacza to, że ludzie lgnęli do miłości, jaką Najwyższa Dusza Shiva dawał poprzez Brahmę, tzn. duszę Krishny i Jego słodkich słów, które wypowiadał przez usta Krishny. Gdy zrozumieją ich sekretne znaczenia, wtedy uwierzą, że nie ma melodii słodszej niż ta. Dlatego te słowa nazwano Gitą albo najwyższym pismem. Gita, która  jest najcenniejszym klejnotem pośród wszystkich pism Indii, nazywana jest murli. Zatem Najwyższa Dusza przychodzi i poprzez Brahmę wypowiada wiedzę, tzn. murli.

Wydaje nam się, że tak jak napisane zostało w pismach, Braminowie wyłonili się z ust Brahmy. Możemy myśleć, że w ustach Brahmy jest jakieś urządzenie, z którego, jak powie się „łaaa”, wychodzą Braminowie. Jednak to nie odbywa się w ten sposób. Oto jest stary świat. Na ten stary świat przychodzi Najwyższa Dusza, wchodzi w ciało Brahmy i wypowiada wiedzę. Ci, którzy słuchają tej wiedzy i przekształcają swoje życie, poprawiają się, rozwijają cechy bramińskie. Tak powstają braminowie[8], którzy nazywani są Brahma Kumar i Kumari. Oto są początki świata – historia, która obecnie powtarza się.

To zadanie rozpoczęło się w Mount Abu[9]. Najwyższa Dusza Shiva przybywa w formie sekretnej. Tak jak powiedziane jest w Gicie: „Głupcy nie rozpoznają mnie, Najwyższej Duszy, kiedy przychodzę w zwykłe ciało.” Ujawnił się wam w formie Brahmy. Tak więc ta osoba [Brahma] istniała w wymiarze fizycznym. Poprzez Brahmę w Mount Abu Najwyższa Dusza Shiva założył dharmę bramińską. [Brahma] miał na imię Dada Lekhraj. Był braminem, mieszkańcem Sindh, w prowincji Hajderabad. To zadanie zostało wykonane poprzez niego. Obecnie w Indiach i zagranicą jest wiele ashramów Brahma Kumari. Stworzenie tak wielkiej organizacji w ciągu 60-ciu lat nie jest zadaniem zwyczajnym. Najwyższa Dusza Shiva nadaje duszy Krishny (Dadzie Lekhraj) imię „Brahma”. Kiedy poprzez niego zakłada bramińską dharmę, zostają stworzeni Brahma Kumar i Kumari. Najwyższa Dusza widzi, że są dwa typy bramińskich dzieci. Ravan, Kumbhakarn i Meghnad[10] także byli braminami. Guru Vashista, Vishwamitra[11] także przyjęli w swoim życiu dharmę bramińską. Liczba braminów takich jak Vashistha i Vishwamitra zmniejsza się, a liczba braminów takich jak Ravan i Kumbhakarna rośnie. To samo dzieje się w ashramie Brahma Kumar i Kumari. Wśród braminów stworzonych poprzez Brahmę, pojawiło się wielu nieprawych, a liczba braminów gotowych do praktykowania medytacji i wyrzeczenia (tapasvi[12] i tyagi), którzy czerpią przyjemność z wiedzy i jogi, zmiejszyła się. W rezultacie Najwyższa Dusza Shiva musiał pozostawić ciało duszy Krishny (Dady Lekhraj / Brahmy Baby). Dusza Krishny opuściła ciało. Następnie, w 1969 roku Najwyższa Dusza wchodzi sekretnie w ciało potężnej duszy Rama. Najwyższa Dusza odgrywa zarówno rolę matki, która jest pełna miłości, jak i surową rolę ojca. [Powiada się]: „Jeśli nie zegniesz palca, nie zdołasz wyjąć ghi.” Dusza Rama powinna obecnie być gdzieś na ziemi, prawda? Najwyższa Dusza wchodzi w osobę, która jest już Braminem (Brahma Kumar) i zaczyna działać poprzez nią. W krótkim czasie po rozpoczęciu tego zadania, od 76 roku, w organizacji Brahma Kumari uwidacznia się podział. Tak jak w każdej dharmie. Wśród buddystów uformowały się dwa [główne] odłamy – hinayana i mahayana. W dżinizmie wyodrębnili się śwetabarowie i digambarowie. Wśród muzułmanów są dwa odłamy – sunnici i szyici. Wśród chrześcijan są dwa [główne] odłamy – rzymscy katolicy i protestanci. Tak więc wszystkie dharmy jedynie naśladują Najwyższą Duszę. Gdy Najwyższa Dusza Shiva zakładał na nowo dharmę bóstw (adi sanatan dharm), miał miejsce ten sam proces. Po tym jak Brahma opuścił ciało, w ashramie Brahma Kumari ujawniły się dwa typy Braminów. Doszło między nimi do zderzenia. Liczba kochająch wiedzę zmniejsza się. Oddzielają się. Nie ma wątpliwości, że tarcia się potęgują. W każdej dharmie walki stają się coraz ostrzejsze, aż [ostatecznie] osiągają apogeum. Wielcy guru nie rozpoznają prawdy, ponieważ posiadają pozycję. Tacy guru ciągle kontrolują Mount Abu. Nie słuchają prawdy. Jednak przekonacie się, że wypowiedziana boska wiedza jest w całości zgodna z pismami. Jednak nawet dzisiaj Brahma Kumar i Kumari twierdzą, że pisma są kłamstwem, a cokolwiek ich Baba powiedział, jest prawdą. Ale jakie znaczenie ma [stwierdzenie] „cokolwiek Baba powiedział”? Ani nie są tego świadomi, ani gotowi, aby słuchać. Takie sytuacje pojawiają się w każdej dharmie.

Shankar (dusza Rama), która żyje także w srebrnej judze (tretayuga), wchodzi w cykl narodzin i śmierci i jest obecnie w zwykłym, ludzkim ciele. Pod koniec żelaznej jugi (kaliyuga) Najwyższa Dusza Shiva wchodzi w to zwykłe ciało i stopniowo ujawnia się światu poprzez imię i formę Shankara. Rola Shankara jest surowa. Poprzez tę surową rolę Najwyższa Dusza stwarza podział w społeczności bramińskiej. Wyłania się kilka wybranych, wielkich dusz. Musieliście widzieć nanizane na nić koraliki (mala) wokół ramion Shankara. Wiele różnych girland (mala) znajduje się także na jego szyi. Mala jest symbolem grupy (sangathan). Te dusze jak koraliki połączone są z sobą świętą nicią miłości i świętą nicią wiedzy. Zostało stworzone ich bractwo. Cały świat rozpoznaje tę grupę. W jakiej formie jest rozpoznawana?  Wiecie, że nawet muzułmanie modlą się na mala [różaniec, nanizane na nić koraliki]. Chrześcijanie modlą się na mala. Buddyści także modlą się na mala. Sikhowie również modlą się na mala. Jakie znaczenie ma ta mala, że w każdej dharmie ludzie się na niej modlą? Nikt nie wie. Baba powiedział w murli: „Dzieci, ta mala i jej koraliki to jest wyłącznie pamiątka was, dusz.” Kiedy przychodzi Najwyższa Dusza, gromadzi was dusze jak koraliki. Powstająca grupa potęznych dusz powoduje zaburzenia na całym świecie. Początkowo do zaburzeń dochodzi w świecie bramińskim w Bharacie.

Kalpa vriksha (drzewo cyklu)

W grupie w formie mala jest 108 koralików. Możecie zauważyć, że jest 9 głównych dharm, które rozprzestrzeniły się na świecie. Dharma hinduska jest bardzo stara. W dharmie hinduskiej są dwie grupy: Suryavansi, tj. ród Słońca i Chandravansi, tj. ród Księżyca. Oni nigdy nie przechodzą na inne dharmy. Inne grupy przechodzą na inne dharmy. Gdy przyszli muzułmanie, przeszli na muzułmanizm, gdy przyszli chrześcijanie, przeszli na chrześcijaństwo, gdy przyszli sikhowie, przeszli na sikhizm. To znaczy, że w odwiecznej dharmie bóstw (Sanatan Devi Devta Dharm) uformowały się dwie kategorie [dusz]. Jedna to te, które nigdy nie przechodzą na inne dharmy. Chociaż stają w obliczu różnych prób, nigdy nie porzucają swojej dharmy. Do drugiej kategorii należą dusze, które ciągle przechodzą z jednej dharmy na drugą, z drugiej na trzecią, z trzeciej na czwartą. 2500 lat temu pojawiła się trzecia [w kolejności po dwóch grupach dharmy bóstw] dharma, tzn. islam[13] [w krajach arabskich], potem pojawiła się czwarta dharma, tzn. buddyzm, który rozprzestrzenił się w Chinach, Japonii, Burmie (Myanmar) i Malezji. Następnie pojawiła się piąta dharma, tzn. chrześcijaństwo, które rozprzestrzeniło się w krajach Europy i Ameryce. Szósta dharma, tzn. dharma sanyasinów [dharma porzucenia i izolacji od świata] założona została przez Shankaracharyę[14]. Wprowadził on czerwone, żółte i białe stroje. Potem pojawił się Muhammad, rozprzestrzenił dharmę muzułmańską i wprowadził rozłam w dharmie islamu, zakazując czczenia wizerunków. Po nim pojawił się Guru Nanak i aby stawić czoła muzułmańskim okrucieństwom, nawrócił fizycznie silnych lecz intelektualnie słabych ludzi odwiecznej dharmy bóstw na dharmę Sikhów, którzy stawiali opór muzułmanom i chrześcijanom. Ostatecznie pojawiła się dharma Arya Samaj i zaprosiła wszystkich, aby przyszli i zgromadzili się w Indiach. Nieważne do jakiej kto należy dharmy, my zrobimy z niego hindusa! Hindusi nigdy nie adoptowali dusz niereligijnych, jednak wyznawcy Arya Samaj zgromadzili w swoim kraju odpady z całego świata. Ateizm jest takim rodzajem dharmy, która nigdy nie otrzymuje miejsca w mala. [Te dusze] nie otrzymują ani jednego miejsca w boskiej mala 108. Są ateistami (jak Rosjanie). Nie wierzą ani w niebo, ani w piekło. Nie wierzą ani w duszę, ani w Najwyższą Duszę. Nie wierzą w nic. W swoim egoizmie wytworzyli energię atomową, aby pokazać, że jedynie oni są wszystkim. Jeśli zechcemy, to sprawimy, że świat zatańczy tak, jak my zagramy! Jednak wpadają we własne sidła. Obecnie Rosja została podzielona, a Ameryka zebrała więcej atomowej energii. Oto jest 9 dharm świata. Najwyższa Dusza gromadzi 12 wybranych dusz z tych 9-ciu głównych dharm. 12 X 9 daje 108 wybranych i przygotowanych koralików z całego świata.

60-65 lat temu nie było w Indiach tylu „bogów”[15]. Dzisiaj i Acharya Rajnish jest bogiem, i Jai Gurudev jest bogiem, i Sai Baba jest bogiem, i Satpalji Maharaj jest bogiem i Chandraswamiji jest bogiem. 65 lat temu nie było tych rozlicznych bogów. Ci liczni bogowie pojawili się w ciągu zaledwie ostatnich 65 lat. Czy Bóg jest jeden, czy bogów jest wielu? Nie ma wątpliwości, że jest tylko jeden Bóg. A jaki jest tu rachunek? Gdy prawdziwy diament [Najwyższa Dusza Shiva] opuszcza świat dusz i schodzi na ten świat, to na rynku świata pojawia się wiele fałszywych diamentów, aby z nim konkurować. Te fałszywe diamenty rozprzestrzeniają wokół siebie przepych, ostentację i wrzawę. Ostatnio w Jabalpur (centralne Indie) zbudowano wielki budynek jogina Mahesh’a. Wybudowano go za wielkie sumy pieniędzy. Co się stanie? Nic więcej prócz ‘swaha!’[16]. Nic się nie stanie. Od 2500 lat ludzie ciągle składają ofiary. Czy na skutek tego doszło do jakiejś przemiany? Nie doszło do żadnej przemiany. Rozprzestrzenili pogłoski, że to oczyszcza atmosferę. Zamiast oczyszczenia, atmosfera pogarsza się z dnia na dzień. [Ktoś wtrącił, że Mahesh przemyca złoto z Ameryki.] Cokolwiek robi, tu zostało powiedziane, że jest wielu bogów, ale są to fałszywe diamenty i nikt nie wie, który pośród nich jest tym prawdziwym. Z całą pewnością jeden jest prawdziwy, ale nie można poznać, który to jest i w związku z tym udowodnić, że kiedy Bóg przyjdzie, podejmie się wykonania zadania zniszczenia starego świata wraz ze stworzeniem nowego. Najwyższa Dusza wykonuje równocześnie zadanie założenia prawdziwej dharmy i zadanie zniszczenia licznych występnych dharm, które rozprzestrzeniły się na całym świecie. Tłumaczy to pierwszy werset (śloka) Gity: “Vinashaya ca dushkrutam” (tzn. „dla zniszczenia niegodziwych”). Gdy Najwyższa Dusza przychodzi na ten świat, najpierw przygotowuje, tzn. sekretnie stwarza [nowy świat], a [następnie] ujawnia zadanie zniszczenia.

Rosjanie i Amerykanie, którzy w indyjskim eposie Mahabharacie nazywani są Jadavami, byli zasobni i lubili pić. Mieli wysokie domy. Czego dokonali ci Jadawowie? Znaleźli się pod kontrolą Krishny. On był ich królem. Ale czego dokonali? Walczyli pomiędzy sobą przy pomocy pocisków, które wyłoniły się z ich brzuchów w formie intelektów. Zniszczyli swoją rasę i zniszczyli cały świat. Ludzie na świecie myśleli, że to były fizyczne pociski. To jest kwestia trudności w rozumieniu rzeczy. W rzeczywistości tu chodzi o [inne] pociski. Tak jak żołądek trawi coś, magazynuje coś, aby to strawić, tak samo istnieje ‘żołądek’ intelektu. Mówi się, nie trawisz tego[17], prawda? Czy chodzi o fizyczny żołądek? Czy chodzi o żołądek intelektu? Te pociski wyłoniły się z żołądka w formie intelektu. Te pociski niszczą cały świat. W ciągu 60-65 lat zgromadzono energię atomową. Najwyższa Dusza także inkarnuje na tym świecie przez ostatnie 60 lat. W ciągu tych zaledwie ostatnich 60 lat, za czasów Mahatmy Gandhiego rozległo się wołanie „Ty, który oczyszczasz nieczystych, przybądź!” 400 milionów ludzi pod egidą Gandhiego wołało do Boga. 400 milionów ludzi z całych Indii śpiewało: “Raghupati raghav Raja Ram, Patit Pavan Sita Ram”[18]. Jednak ci, którzy śpiewali, nie wiedzieli, że w tamtym czasie Najwyższa Dusza jest już na ziemi.

Więc zostało tu wyjaśnione, że kiedy Najwyższa Dusza przybywa, z jednej strony przygotowuje zniszczenie, a z drugiej strony wykonuje zadanie stworzenia. Oba te zadania zostały rozpoczęte w tamtym czasie. Gdy zadanie stworzenia jest na ukończeniu i kiedy poziom [zgromadzonej] energii atomowej osiąga apogeum, z jednej strony następuje zniszczenie, a z drugiej strony tworzy się mala. Ta mala (tzn. zgrupowanie najpotężniejszych dusz) stopniowo przejmuje w swoje ręce władzę religijną i polityczną nad całym światem. Z pewnością słyszeliście o często publikowanych przepowiedniach astrologicznych. Opublikowano przepowiednie dawnych astrologów, którzy żyli 400-500 lat temu, takich jak Kiero, Keat, Nostradamus. Każdy wyznaczył rok 2000. Jednak to nie chodzi o zniszczenie całego świata. W rzeczywistości chodzi o zniszczenie w ashramie Brahma Kumaris, ale o tym nie wie nikt. Jeśli wielki świat zostałby tak szybko zniszczony, to kto rozpoznałby Najwyższą Duszę? Aby rozpoznać Najwyższą Duszę, potrzeba czasu. Tak więc, lata około 2000 roku przyniosą wielką przemianę w ashramie Brahma Kumaris. W świecie zewnętrznym także dojdzie to pewnych przemian, ale nie tak wielkich, aby spowodować zniszczenie całego świata. Stopniowo będą miały także miejsce wybuchy atomowe, ale nie na taką skalę, aby zniszczyć cały świat. [W tym czasie] ma miejsce zniszczenie starego świata bramińskiego i założenie nowego świata. Wszystkie dusze udają do świata dusz (Najwyższa Siedziba lub Paramdham) łącząc się z tym miejscem intelektem. Innymi słowy, specjalne dusze w rodzinie bramińskiej rozumieją, jaka jest fizyczna forma Najwyższej Duszy oraz jego czas i sposób wykonywania zadań.

Zostało tu pokazane[19], że tak jak my dusze jesteśmy punktami światła, Najwyższa Dusza jest także punktem światła (jyotirbindu). Dużym fizycznym symbolem punktu światła jest „Shivlingam”. W tradycji Indii słynnych jest 12 jyotirlingamów[20]. Tych 12 jyotirlingamów znajduje się w Ujjain, Kashi, Rameshwaram, Kedarnath, Bhadrinath i innych miasta w Indiach. Dlaczego jest tylko 12 jyotirlingamów? Dlaczego nie 13? Dlaczego nie 11 albo 10? Jest 9 grup, każda składająca się z 12 dusz wybranych z 9 dharm. W każdej dharmie są wielkie dusze, prawda? Kiedy przychodzi Najwyższa Dusza z każdej dharmy wybiera te najlepsze i czyni je braminami.

W dzisiejszym świecie nikt nie jest naprawdę braminem. [Ktoś powiedział: Co to za słowa? To jest obraza dla braminów!] Ależ skąd! 400-500 lat temu Tulsidas napisał o tym w Ramayanie: “Bhaye warnsankar sabei”, co znaczy, że z punktu widzenia kasty każdy stał się mieszańcem. Nikt nie jest braminem (najwyższa klasa społeczna) i nikt nie jest shudrą (najniższa klasa społeczna). Napisał to 400 lat temu. Dzisiaj sytuacja pogorszyła się. Obecnie bardzo rozprzestrzeniła się niemoralność (vyabhicar). W każdym domu rozprzestrzenia się niemoralność. Zatem Najwyższa Dusza przybywa i zakłada prawdziwą społeczność bramińską. Musieliście słyszeć o 9 gotrach (grupach) wśród tamtych braminów[21]. Znane są Shandilya Gotra, Bharadhwaj Gotra, Kashyap Gotra itd.  Od 9 mędrców słynie 9 gotr. Tamtych 9-ciu mędrców to nikt inny jak 9 najwznioślejnszych dusz reprezentujących 9 różnych dharm, które Najwyższa Dusza w tym świecie wybiera z dharmy bramińskiej. Spośród 9 dusz jedna będzie najbardziej wzniosła, prawda? 12 dusz z grupy, która jest najbardziej wzniosła, tak bardzo upodabnia się do Najwyższej Duszy Shivy, że ich stan staje się taki jak Jego. Dlatego do dziś w Indiach czci się 12 jyotirlingamów jako formę Boga.

Najwyższa Dusza Shiva jest punktem światła. Aby Go czcić, mędrcy i asceci stworzyli dużą formę. Jest to symbol bezcielesnego (nirakar). Bycie w stanie bezcielesnym oznacza, że spośród 12 będących w tym stanie, jeden Shankar, forma nazywana Rudravatar (inkarnacja Rudry), żyje w tak wysokim stanie [bezcielesnym], jakby wcale nie posiadał szaty cielesnej. Stanem bezcielesnym nazywa się stan, w którym ktoś zawsze doświadcza siebie jako duszy, innych postrzega jako dusze i doskonali tę praktykę. Posiadając organy, żyje jakby ich nie posiadał. Ludzie powiadają “widzieć coś, lecz nie widzieć, słyszeć coś, lecz nie słyszeć.” O tym, na kogo krytyka świata nie ma żadnego wpływu, mówi się, że nie słyszy, choć słyszy.

Trimurti Shiva

On jest Bogiem Ojcem. Nadano mu różne imiona i formy. Pomimo iż nadano różne imiona i formy, jest jedna forma, którą uznaje się w każdej dharmie. W Indiach czci się jotirlingamy, na przykład w Rameshwaram i inne. Mówi się, że Ram także kogoś czcił, [choć popularnie] wierzy się, że Ram jest Bogiem. Jednak kogo czcił Ram? Czcił Shivę. Więc kto jest Bogiem? Ram czy Shiva? Jedynie Shiva jest Bogiem. Jest także świątynia Gopeshwaram. Krishna nazywany jest „Pasterzem Krów” (Gopeshwaram), więc wniosek z tego, że Krishna nie był Bogiem. W rzeczywistości ci dwaj [tj. Ram i Kriszna] także mieli Boga, który uczynił ich Ramem i Krishną. Są też świątynie Kedarnath, Badrinath, Kashi Vishwanath i Somnath.[22] W tych świątyniach znajdują się posągi upamiętniające bezcielesny, świetlisty punkt światła, czczony w Bharacie jako jyotirlingam. Pod koniec żelaznej jugi (kaliyuga) wszyscy ludzie zaczynają zachowywać się jak zwierzęta. To bezcielesny Bóg Ojciec Shiva, który przekształca zezwierzęcone ludzkie istoty przypominające małpy, w godne czci bóstwa. W Nepalu znajduje się upamiętnienie tego w formie Pashupatinath, czyli Pana Zwierząt.

Pozostawmy wątek hinduski. Muzułmanie udają się na pielgrzymkę (haz) do Mekki. Tam również Muhammad pozostawił kamień otoczony murem. Nazwał go “Sang-E–Aswad”. Nawet i dziś dopóki pielgrzymi nie ucałują tego kamienia, nie uznaje się, że ich pielgrzymka jest pełna. Oznacza to, że muzułmanie także  akceptują bezcielesnego Ojca, chociaż nie wierzą w kamienie [tzn. posągi]. Muzułmanie byli niszczycielami kamieni [tzn. posągów i świątyń] i Shivalingamów. Przybyli tutaj i zburzyli Shivalingam, ale tam go czczą. W Chinach i Japonii nawet dzisiaj można zaobserwować buddystów, którzy umieszczają okrągły kamień na okrągłej podstawce i osłaniają go kawałkiem bawełny. Jest to dowód na to, że oni także wierzą w bezcielesnego Ojca. W różnych sytuacjach Guru Nanak powiadał: “Ek omkar nirankar” oraz “Sadguru akal-murt” [Jeden Najwyższy Bezcielesny oraz Najwyższy Guru jest nieśmiertelną postacią]. Sanyasinowie wierzą w bezcielesnego. W chrześcijańskiej Biblii w wielu miejscach napisane jest „Bóg jest światłem.” Najwyższa Dusza jest punktem światła. Ten bezcielesny Bóg rozpoznawany jest we wszystkich dharmach. Więc teraz powstaje pytanie: Jeśli we wszystkich dharmach uznaje się tę formę, dlaczego wszyscy nie wierzą w jedną formę Najwyższej Duszy? Dlaczego przyjęto tyle różnych form? Żaden intelekt tego nie pojmuje.

Gdy bezcielesny punkt światła przychodzi na ten świat, wybiera dwie specjalne dusze, Rama i Krishny, i czyni ich głównymi duszami w zadaniach stworzenia i zniszczenia. Dusza Krishny w swoim ostatnim wcieleniu rodzi się pod imieniem i formą Dady Lekhraj w Sindh Hajderabad (obecnie w Pakistanie) i Najwyższa Dusza wchodząc [w jego ciało] działa poprzez niego w formie Brahmy [Wielkiej Matki]. Gra rolę pełną miłości. Jeśli odwiedzicie jakikolwiek ashram Brahma Kumari, zapytajcie kogokolwiek z Brahma Kumar i Kumari: „Czy kiedykolwiek Baba (tzn. Dada Lekhraj) spojrzał na kogokolwiek ze złością, czy kiedykolwiek powiedział jakieś złe słowo albo czy ktokolwiek doświadczył smutku w kontaktach z Babą?” każdy Brahma Kumar i Kumari powie, że nawet jeśli spotkali się z nim jedynie na 10 minut, doświadczyli od Baby tyle miłości, ile nikt im w życiu nie dał. Brahma [Wielka Matka] był taką formą miłości. Nawet i dzisiaj oglądacie w TV seriale[23], w których demony otrzymują od Brahmy dobrodziejstwa. Są demonami, ale pomimo tego otrzymują od Matki (Brahmy) samo dobro. W rzeczywistości pokazuje się tamten wizerunek.[24] Jego przeciwieństwem jest inna forma, tzn. dusza Rama. Powiedziane jest “kalp kalp lage prabhu avatara.”, tzn. pod koniec każdej żelaznej jugi Najwyższa Dusza Shiva wchodzi w ciało duszy Rama i staje się znany pod imieniem i formą Shankara. Spójrzcie! Tak jak imię i forma Krishny stały się znane jako „Brahma”, podobnie imię i forma Rama znana jest jako „Shankar”. Tym potężnym duszom (tzn. Ramie i Krishnie) pomagają dwie dusze – „Radha”, żeńska siła (shakti) wspierająca „Krishnę” i „Sita”, shakti wspierająca „Rama”. W swoich obecnych formach te dusze nazywają się „Saraswati” – shakti wspierająca Brahmę i „Parwati” – shakti wspierająca Shankara. To są imiona ich obecnych form. Gdy kończy się juga żelazna i ma miejsce stworzenie nowego złoto wiecznego świata, natury i sanskary tych czterech dusz łączą się.[25] Obecnie w każdym domu ścierają się sanskary kobiet i mężczyzn. Jednak Najwyższa Dusza (Paramatma) na początku stwarza taki świat, w którym natury tych czterech dusz stają się jednym. To są dusze Bohatera i Bohaterki świata, a ich połączenie przedstawia się w formie ramion Vishnu[26]. Mówi się „ramię” [albo ręka], prawda? Ludzie powiadają: „Zmarł mi brat. Prawe ramię mi odpadło.”[27] Czy w rzeczywistości odpadło mu ramię? To [powiedzenie] oznacza, że ktoś utracił wspierającą go siłę. W ten sam sposób, w zadaniu Najwyższej Duszy dwie dusze – Brahma i Saraswati, tj. Radha i Krishna, stają się pomocnikami jak prawe ręce. Te dusze, aby kogoś przekształcić, zawsze kroczyły ścieżką miłości. Dlatego Najwyższa Dusza uznała je jako swoje prawe ręce. Jednak, gdy jakiejś pracy nie można wykonać prawą ręką, trzeba „zgiąć palec”. Kolejne dwie formy to Shankar i Parvati. Adishakti (pierwsze bóstwo kobiece) przyjmuje formę Chamundy,[28] a Shankar przyjmuje formę niszczyciela. Dusza Rama powoduje zniszczenie. Jeśli nie przyjmie on surowej formy, nie przekształcą się demony (nieprawi Braminowie) typu Ravana, Kumbhkarny, Meghnatha. Aby zreformować demony, dusza Rama przygotowuje strzały wiedzy i celuje w tych, którzy w dużej liczbie wdarli się do społeczności bramińskiej i grają role Ravana, Kumbhkarny, Meghnada. Te strzały to nic innego jak celnie trafiające wersety, które Najwyższa Dusza Shiva poprzez usta Shankara albo inaczej Rama kieruje do demonów. Działają one na nich jak strzały wiedzy. My kochamy te wspaniałe wersety, ale dla diabelskich dusz, które wkradły się do bramińskiej rodziny, te wersety są jak strzały. Te strzały ranią je, tj. ich umysły.

Vishnu, który jest trzecią formą, łączy się z tymi dwiema formami, tzn. Brahmą i Shankarem. Vishnu symbolizuje połączenie czterech dusz, tzn. Brahmy, Saraswati, Shankara i Parvati. Przecież nigdy nie było na świecie osoby z czterema ramionami[29] ani żadnego Ravana o 10-ciu głowach. Dziesięć głów Ravana oznacza, że 10 dharm tworzą zgromadzenie „królestwa” demokracji, które doprowadza do zniszczenia całego świata. Najwyższa Dusza przybywa i ucząc radża jogi, stwarza królestwo boskich królów. Najwyższa Dusza nazywany prawdziwym przewodnikiem (Sadguru) otwiera szkołę i staje się Honorowym Rektorem Boskiego Uniwersytetu, gdzie nadaje wysokie pozycje. Najwyższa Dusza nadaje najwyższy status. Uczy techniki rządzenia tych, którzy przez wiele wcieleń byli królami w kraju i za granicami. (Ta technika) znana jest jako radża joga. Poprzez wiedzę Gity Najwyższa Dusza uczy radża jogi. Przygotowuje tych, którzy są królami przez wiele wcieleń. Ziemski ojciec daje dziedzictwo na jedno tylko wcielenie, podczas gdy Najwyższy Ojciec przychodzi, daje swoim dzieciom królestwo na wiele wcieleń. Przekazuje to królestwo na wiele wcieleń w obecnym czasie. W niedługim czasie ujawni się 108 wielkich dusz świata, co wywoła na całym świecie zamęt. Wodze władzy religijnych i politycznych zostaną przejęte przez te dusze.

Kiedy cały świat wpada w pułapkę szpon Mayi[30], na ziemię schodzi Słońce Wiedzy (Gyan Surya). Szpony Mayi nie są szponami jakiejś kobiety. Ludzie znajdują się we władzy wad: żądzy, gniewu, chciwości, przywiązania i ego. Cały świat znajduje się w potrzasku tych występków. Nie ma dziś ani jednego człowieka, który byłby wolny od tych pięciu wad. Kiedy świat znajduje się w takim stanie, przychodzi Najwyższa Dusza Shiva, a na pamiątkę tego obchodzi się festiwal Mahashivratri[31]. Gdy Bóg Shiva przychodzi w czasie Mahashivratri, na świecie panuje wiele dharm. W tych dharmach nie ma wiedzy, a jest za to wiele bezładnej krytyki w imię dharmy. Pod pozorami wiedzy, uczy się ignorancji, przywiązuje się wagę do pieniędzy, przepychu i ostentacji. Sprawy ustanowienia dharmy, przyswajania cnót nie mają większego znaczenia. W takim momencie przychodzi Słońce Wiedzy Bóg Ojciec Shiva i kładzie kres ciemności niewiedzy. Dlatego Mahashivratri obchodzi się o północy w miesiącu Magh (luty/marzec)[32]. Oznacza to, że w ostatnim miesiącu roku, tzn. pod koniec spektaklu świata i pod koniec żelaznej jugi, mroki niewiedzy obejmują cały świat. Demony nieustannie wołają niech ciemność zapanuje na zawsze(andhera kayam rahe). Zupełnie jak w serialu telewizyjnym Shaktiman. Niech świat żyje w ciemności, a my będziemy robić swoją robotę! To są demony żądzy, gniewu, chciwości, przywiązania i ego. Ich naczelnym jest żądza. Najwyższa Dusza przychodzi i najpierw poprzez ciało Shankara niszczy żądzę. Wszyscy uważaliśmy, że żądza ma formę bóstwa.[33] Nadano mu imię „Kaam Dev” (Bóstwo Miłości). W rzeczywistości nie ma takiego bóstwa. Jest to rządząca nami zła natura, wewnętrzna słabość, którą jako pierwszy pokonuje bóstwo Shankar, a pozostali są w kolejności. Shankar przedstawiany jest jako pierwszy, który niszczy żądzę. Mówi się, że Shankar otworzył trzecie oko wiedzy i żądza została spalona. Nigdy nie było żadnej zewnętrznej żądzy. Była to wewnętrzna wada, którą w sobie spalił. Gdy lider zostaje spalony, pozostali czterej bandyci (tzn. gniew, chciwość, przywiązanie i ego) sami uciekają.

Shiva i Shankar

Zostało tutaj pokazane[34], że Shiva jest oddzielny i Shankar jest oddzielny. Omyłkowo połączyliśmy ich. Jednak w istocie nie jest to pomyłka, tylko niewłaściwe rozumienie. Z tego powodu Brahma Kumar i Kumari uwikłali się w nieporozumienia. O jakie nieporozumienia tutaj chodzi? Nie ma wątpliwości, że kiedy Najwyższa Dusza, bezcielesny punkt światła (jyoti bindu) przychodzi na ten świat, czyni kogoś równym sobie i uczy go. Kiedy nauczyciel naucza, wyłania się student, który przyswaja sobie wiedzę w 100%. Bezcielesny punkt światła Shiva ujawnia się w świecie poprzez tę formę Shankara i obaj stają się równi sobie (jako Shiva-Shankar). Wiecie, dlaczego nikt nie mówi, że Shiva i Brahma są tacy sami. Dlaczego nie łączy się z imieniem Shivy imienia Brahmy? Dlaczego z imieniem Shiva łączy się tylko imię Shankara? Ponieważ Shankar zatapia się w pamiętaniu do tego stopnia, że zanurza w sobie Shivę. Na całym świecie znany staje się ten stan połączenia, tzn. Shiva i Shankar jako jedno. W rzeczywistości są to oddzielne dusze. Najwyższa Dusza Shiva nigdy nie wchodzi w cykl narodzin i śmierci. Dlatego upamiętnieniem Shivy jest forma Shiva-lingamu (forma falliczna). Nie ma Shankar-lingamu. „Shiv Ratri” jest festiwalem Shivy. Nie obchodzi się „Shankar Ratri” (Nocy Shankara). Bóg Ojciec Shiva pozostaje poza grzechem (pap) i dobrym czynem (punya), podczas gdy istoty cielesne związane są dobrymi i grzesznymi czynami. Teraz spójrzcie, Shankar siedzi w medytacji. Jeśli on sam miałby być Najwyższą Duszą, to na kim koncentruje się w medytacji? Jeśli odwiedzicie stare świątynie, zobaczycie, że Shiva-lingam znajduje się w najważniejszym, centralnym miejscu, a postaci innych bóstw, włączając w to Shankara, ustawione są wokół Shiva-lingamu. Czego to dowodzi? Pośród 330 milionów bóstw, Shankar jest największym bóstwem (Dev-Dev-Mahadev), ale nie jest Najwyższą Duszą Shivą. Shankar siedzi przed nim i do niego się modli. Zatem, Shiva jest Najwyższą Duszą, punktem światła (jyotirbinbu), a Shankar jest tym, który gra rolę głównego bohatera na scenie spektaklu świata.

Najwyższa Dusza Shiva nie jest wszechobecny

Powiedziano tutaj, że kiedy Najwyższa Dusza przychodzi na ziemię przekazuje cudowne, unikatowe punkty wiedzy, o których świat dotychczas nic nie wie. Daje zupełnie nową wiedzę, której świat jest całkiem nieświadomy, a jest świadomy rzeczy przeciwnych. Gdy ludzie szukając wszędzie Boga nie mogli go znaleźć, zaczęli mówić, że Bóg jest wszechobecny (sarvyapi). [Zaczęli mówić], że jest w każdej cząsteczce, atomie. Gdzie nie spojrzysz, tam Bóg. W rzeczywistości do tego tematu odnosi się cała śloka w Gicie; “tad dhamo paramam mam” (jestem mieszkańcem tamtego Paramdhamu – Najwyższej Siedziby). Cała śloka Gity jest dowodem w tej kwestii. Z pism świata Gita jest najważniejszym pismem. Jest pismem, do którego napisano najwięcej komentarzy. W Gicie wspomniane zostało słowo „vibhu”. Uczeni rozdmuchali znaczenie tego słowa w taki sposób, że wszechobecność Boga stała się na świecie powszechna. W rzeczywistości w słowie „vibhu”, „vi” oznacza „w specjalny sposób” (vishesh rup), a „bhu” znaczy „pamiętanie”, tzn. w intelekcie każdego Bóg zajmuje specjalne miejsce w formie pamiętania. Ale znaczenie [słowa] objaśniano w sposób odmienny i udowodniono, że Bóg jest wszechobecny (sarvyapi). Tu zostało wyjaśnione, że w rzeczywistości Najwyższa Dusza nie jest wszechobecny na świecie. Dowody na to są nawet w Gicie i Ramajanie. W Gicie i Ramajanie zostało wyraźnie napisane „Przychodzę wtedy, gdy upada dharma na świecie.” Stwierdzenie „przychodzę” jasno dowodzi, że wcześniej go nie było, a dopiero wówczas przyszedł. W przeciwnym razie gdzie miałby przychodzić? Po drugie, wspomniana wyżej śloka Gity dowodzi także, że siedziba, imię i czyny Najwyższej Duszy są najwyższe z najwyższych – „uncha tera dham, uncha tera nam, uncha tera kam.”, co oznacza „wzniosła (wysoka) jest twoja siedziba, wzniosłe imię i wzniosłe działanie.” Jeśli siedziba, imię i działanie są tak wzniosłe, to będzie przebywał w miejscu znajdującym się wysoko czy nisko? Nawet królowie tego świata siedzą na wysokich tronach. Dlaczego więc wcisnęliśmy Najwyższą Duszę w każdą cząsteczkę?

Pokazano tutaj[35], jak obezwładnieni mędrcy, święci i sanyasinowie grają na khartalach, powtarzając: “Prabhuji, hame darshan do!”, co oznacza „Boże, odsłoń się przed nami.” (Jednak) kiedy się modlą, mówią, że Bóg jest wszechobecny. Mówią: “atma so Paramatma”, tzn. dusza jest Najwyższą Duszą i [mówią] “Shivoham”, tzn. „jestem formą Najwyższej Duszy; jestem Bogiem.” Czy to jest racjonalne? Trzeba się trzymać jednego. Śpiewacie o Bogu (kirtan) i mówicie „Boże, odsłoń się przed nami!” Skąd ma się przed wami odsłonić, jeśli Bóg siedzi w was samych i sami jesteście formą Boga? Tu pokazano, jak uczniowie słuchają modlitw nauczyciela Guruji Maharaj’y, ogarnia ich radość i mówią: „Tak. Bóg jest wszechobecny. Nauczyciel wygłosił bardzo dobrą wiedzę”. Jednak po powrocie do domu, brat zaczyna mordować własnego brata. Czy nie byli w stanie ujrzeć w sobie Boga? Skąd nagle pojawiła się taka nienawiść? W rzeczywistości każda dusza jest oddzielna. Najwyższa Dusza także jest od nich oddzielna.

W naszej tradycji indyjskiej mitologia Shankaracharyi[36] i mitologia Madhvacharyi[37] różnią się między sobą. W Gicie Madhvacharyi powiedziano, że dusza jest odrębna i Najwyższa Dusza jest odrębna od reszty dusz. W Gicie Shankaracharyi powiedziane jest “sarvam khalu idam braham”, co znaczy „cokolwiek widziane na tym świecie jest formą Boga.” Madhvacharya powiedział, że każda dusza posiada inne sansary. Kiedy dusza wchodzi w łono, gra swoją rolę. Jej rola nie może być podobna do roli innej duszy. W pismach dawano nam zawsze przykłady, że my dusze jesteśmy kroplami oceanu. Wszystkie krople łączą się z oceanem, co oznacza, że jesteśmy częścią oceanu. Mówiliśmy tak, prawda? Jednak zapomnieliśmy o jednej rzeczy. Jeśli jesteśmy kroplami, jeśli jesteśmy częścią oceanu, to woda z oceanu nabrana w dłoń powinna być tak samo słona, jak ocean, prawda? Gdy tę wodę na powrót zmieszamy z oceanem, jedno i drugie posiadać będzie te same właściwości, tzn. smak będzie taki sam. Więc dlaczego każdy z nas ma inne cechy? Skąd wzięły się te różnice? I te różnice trwają przez wiele wcieleń. Jest jeszcze inny punkt [patrzenia na tę sprawę]. Czy ktokolwiek pragnie, aby jego istnienie zostało na zawsze unicestwione? Czy ktoś tego chce? Jeśli dusza łączy się z Najwyższą Duszą, jeśli woda w dłoni miesza się z oceanem, jej istnienie kończy się na zawsze. Dalej, skąd w pismach pojawiło się powiedzenie: “Kalp kalp lagi Prabhu avatara. Jab tab tretayug hota hai tab tab ram ka avatar hota hai.”? Oznacza ono, że Bóg inkarnuje każdej kalpy, tzn. w każdym 5000 letnim cyklu, a kiedy nadchodzi srebrna juga, ma miejsce inkarnacja Rama.

Każda dusza jest wieczna i nieśmiertelna. Każda dusza jest niezniszczalna i wieczna, każda ma odrębny byt i odrębne sanskary. Role kolejnych wcieleń każdej duszy zapisane są w punkcie światła, w tej gwieździe jak na taśmie magnetofonowej. Gdy dusza przychodzi na scenę spektaklu świata, w czasie od złotej jugi aż do żelaznej jugi, przechodzi przez tyle wcieleń, przez ile przeszła w poprzednim cyklu. Jeśli jest to dusza Rama, urodzi się w srebrnej judze jako Ram. Jeśli jest to dusza Krishny-Narayana, będzie ponownie rządzić na początku złotej jugi jako Narayan. W ten sposób określone są role każdej duszy zmieniającej ciała. Każdy 5000 letni okres powtarza się dokładnie tak samo. Tak więc dusza nie jest Najwyższą Duszą. Najwyższa Dusza jest zawsze oddzielny. Jeśli i On zacząłby wchodzić w cykl narodzin i śmierci, nie byłoby nikogo, kto by nas uwolnił. My dusze nie możemy się porównywać z Najwyższą Duszą. My dusze możemy grać role głównego bohatera i bohaterki, albo czarnego charakteru, możemy być duszami grającymi zwykłe role, ale nikt nie ma roli takiej jak Najwyższa Dusza. On nie przychodzi na ten świat raz po raz tak jak napisane zostało w pismach: “Sambhawami yuge yuge”, tzn. ja przychodzę każdej jugi. Czyżby?! Jeśli miałby przychodzić każdej jugi, to pod koniec jugi miedzianej, Najwyższa Dusza przybył w formie Krishny i wywołał wojnę Mahabharatę. Czy miałby przybyć po to, aby ustanowić grzeszną żelazną jugę? Dlaczego miałyby przychodzić każdej jugi? Nawet zwykły ojciec buduje nowy dom, kiedy poprzedni staje się stary i kiedy tego starego domu nie można już dłużej używać. Dopóki stary dom nadaje się do użytkowania, reperuje go. To samo w przypadku domu świata. Abraham, Budda, Chrystus, Guru Nanak i inni przywabyli i w niektórych miejscach reperowali świat. Ktoś naprawiał w państwach arabskich, ktoś w europejskich, ktoś w Chinach i Japonii. Każdy z nich przyszedł i naprawiał. Nikt nie zbudował nowego domu. Czy zbudowali nowy świat? Jak długo będą trwać prace remontowe? Przez pewien czas widać wpływy (jakiejś) dharmy, a następnie przychodzi kres. Na końcu musi przyjść Najwyższa Dusza Bóg Ojciec – Ojciec ojców, ten, który jest Ojcem wszystkich ojców religijnych. Przychodzi i wszystko przekształca od podstaw. On nie jest wszechobecny. On wchodzi w ciało duszy mającej rolę głównego bohatera i gra swoją rolę w stałej formie.

Czy słyszeliście imię Jezus? Czy słyszeliście imię Chrystus? Skąd te dwa imiona? Chrześcijanie uważają, że osoba, która wcześniej nie była powszechnie znana, nosiła imię Jezus. Kiedy stała się znana, została nazwana Chrystusem. Nikt nie zna tego sekretu. Najwyższa Dusza przychodzi i wyjaśnia, że kiedy nowa dusza schodzi w góry [ze świata dusz], [i wchodzi w czyjeś ciało] zmienia się imię osoby, w którą wchodzi. Na przykład Vivekananda znany był wcześniej jako Narendra. Później otrzymał imię Vivekananda.  Podobnie Acharya Rajnish był wcześniej zwykłym wykładowcą (Osho). Gdy weszła w niego nowa dusza, jego imię zmieniło się na Acharya Rajnish. Więc dusza, która schodzi z góry „nawraca” osobę, w którą wchodzi [na własną dharmę]. Dusza, w której ciało wchodzi, zawsze należy do odwiecznej dharmy bóstw Bharatu (Sanatam Devi Devta Dharm). Po wejściu w jej ciało przekształca tę osobę i przyciąga ją do swojej dharmy. Tym sposobem nawraca się na różne dharmy. Wszystkie dharmy mają swój początek w Indiach, a potem rozprzestrzeniają się.

My dusze nie możemy się porównywać się z Najwyższą Duszą. On jest zawsze ponad nami. On nigdy nie doświadcza przyjemności ani cierpienia. Zawsze pozostaje poza szczęściem i nieszczęściem. Jednak jest pewne, że kiedy Najwyższa Dusza przybywa na ten świat i uczy nas radża jogi, daje nam taką wiedzę, dzięki której my dusze w kolejności osiągamy stan, w którym żyjąc pośród smutków i radości nie doświadczamy smutku w smutku i nie stajemy się zbyt szczęśliwi w szczęściu. Jest to stan „równowagi”, który w Gicie został określony jako „sthitpragya”. Jednak nie będziemy doświadczać tego stanu zawsze. Shiva zawsze jest w tym stanie. On jest Najwyższą Duszą. Więc jak możemy mówić, że dusza i Najwyższa Dusza są tożsame? Jak Najwyższa Dusza może być wszechobecna? Najwyższa Dusza zawsze jest odrębna.

Ludzie śpiewają pieśń “Jhanda uncha rahe hamara, vijayi vishwa tiranga pyara. Vishwa vijay karke dikhlaye…[38], ale nie wiedzą, czyje są te 3 ciała-kostiumy, kto wywołał zamęt na całym świecie i kto zwyciężył nad światem. W rzeczywistości te trzy ciała-kostiumy to Brahma, Vishnu i Shankar. Do nich odnoszą się barwy trzykolorowej flagi. Czerwony kolor na górze należy do Shankara i jest symbolem rewolucji. Biały kolor w środku wskazuje na czystego, pełnego cnót Vishnu, zielony oznacza Brahmę. Gandhiji zwykł powtarzać, że nadejdzie królestwo Rama, ale zamiast tego nadeszło królestwo Ravana. Podobnie Brahma Baba zawsze powtarzał, że sprowadzimy królestwo Rama, że będzie raj, że już nadchodzi. Obecnie, zamiast raju, ashram Brahma Kumaris stał się piekłem. Dlatego Brahma ani nie jest czczony, ani nie ma jego posągów w świątyniach. Tak zwani Brahma Kumar i Kumaris nie zdołali utrzymać prestiżu Brahmy. Natomiast do dziś wytwarza się i czci w całych Indiach posągi Vishnu i Shankara.

Obraz Trimurti

Shiva znaczy „Dobroczynny” (kalyankari). Takie jest właśnie imię Najwyższej Duszy (paramatma), dlatego że gdy pod koniec cyklu świata ludzkie dusze i materia stają się zdegradowane i nieczyste (patit tamopradhan), rezydent Najwyższej Siedziby (Paramdham) Najwyższy Ojciec Najwyższa Dusza Shiva (Parampita Paramatma Shiva) bierze oparcie w ludzkim ciele i oczyszcza ludzkie dusze i materię. To właśnie na pamiątkę jego dzieła obchodzone jest święto Shivratri [Noc Shivy], a mówiąc słowami Najwyższego Ojca, Shivjayanti [Narodziny Shivy]. Najwyższa Dusza Shiva nie rodzi się z ludzkiego nasienia ani z łona ludzkiej matki, ponieważ On sam jest matką i ojcem wszystkich. On jest żywym nasieniem drzewa ludzkiego stworzenia i pozostaje poza cyklem narodzin i śmierci oraz więzów czynów. Zatem, aby wykonać swoje zadanie, wchodzi w ciało pewnego zwykłego, dojrzałego człowieka. Ponieważ nie ma własnego ciała, jest to „boskie wejście” (divya pravesh), inaczej nazywane „boską inkarnacją” (divya avtaran). Jego boskie zadanie ma trzy etapy – założenie, zniszczenie i utrzymanie. W celu wykonania tych trzech prac, bezcielesny Shiva bierze oparcie w trzech cielesnych boskich duszach, które osiągają stan subtelny (avyakt sthiti). Są to boskie dusze: Brahma, Shankar i Vishnu. Aby dowiedzieć się, kto na scenie ludzkiego świata po boskiej inkarnacji Shivy odgrywa role Brahmy, Shankara i Vishnu, musimy poznać wydarzenia od czasów jego inkarnacji, tj. 1936-37 po dziś dzień.

W roku 1936-37 w ówczesnym Hajderabadzie w prowincji Sindh (obecnie Pakistan) Dada Lekhraj, kupiec zajmujący się handlem diamentami, doświadczył boskich wizji czteroramiennego Vishnu i początków raju. Za jego przyczyną inni ludzie również zaczęli doświadczać boskich wizji. Dada Lekhraj miał licznych ziemskich guru, jednak nie potrafili oni zrozumieć znaczenia tych wizji. Aby zrozumieć sekrety wizji, Dada udał się do Waranasi – indyjskiego centrum religijnego, ale tam także spotkało go rozczarowanie. W końcu przypomniał sobie o starym wspólniku, który prowadził mu w Kalkucie sklep z diamentami. Gdy dotarł tam, opisał swoje wizje matce[39] [tzn. żonie partnera]. Najwyższa Dusza Shiva wszedł częściowo (ansh praveshta) w ciało tej matki i słowo po słowie opisał wizje wspólnikowi. Wspólnik (miał na imię Sevakram) był prostym człowiekiem. Najwyższa Dusza Shiva w tym samym czasie wszedł w niego i zaczął tłumaczyć matce znaczenia wizji, których doświadczył Dada Lekhraj. Była przy tym obecna jeszcze jedna matka. Później ta matka przekazała Dadzie Lekhraj, że Najwyższa Dusza Shiva poprzez Dadę Lekhraj rozpoczyna zadanie założenia nowego świata (raju) oraz że w tym nowym świecie Daja Lekraj urodzi się jako Krishna.

I tak oto na samym początku Najwyższa Dusza Shiva rozpoczynając zadanie przekształcenia świata wszedł w matkę i wspólnika. Tych dwoje to Jagadamba i Prajapita Brahma inaczej Adi Dev i Adi Devi. Dada Lekhraj i druga matka wysłuchali i zrozumieli słowa Najwyższego Boga Shivy (Sarvprathan Shiva Bhagvanuvaac) i dlatego znani są jako potomstwo (dziecko Krishna i dziecko Radha). Tym sposobem, w roku 1936-37 Najwyższy Ojciec poprzez Prajapitę i Jagadambę położył fundamenty czystej ścieżki rodzinnej (pravritti marg). Poprzez matkę, tzn. poprzez słuchanie i przekazywanie opisu wizji, założył ścieżkę kultu (bhakti narg), a poprzez wspólnika, tzn. poprzez rozumienie i wyjaśnianie wiedzy, założył ścieżkę wiedzy (gyan marg).

Po tym wydarzeniu działania Najwyższej Duszy i jego boska rodzina zostały przeniesione najpierw do Hajdarabad w w Sindh, potem do Karachi. Przez pierwszych kilka lat w Hajdarabadzie Najwyższy Ojciec poprzez wspólnika uczył wiedzy i radża jogi, a następnie w Karachi poprzez (obie) matki. Początkowo rodzina była znana jako Om Mandali, ponieważ jak tylko rozlegał się dźwięk „om”, wszyscy wchodzili w stan medytacji i doświadczali wizji raju. Tak się złożyło, że do roku 1947-48 trzech członków tej subtelnej boskiej rodziny opuściło ciała. Byli to partner, matka i druga matka.  Od tego czasu Najwyższy Ojciec kontynuował dzieło przekształcenia świata poprzez Dadę Lekhraj. W roku 1951 rodzina przeniosła się z Pakistanu do Mount Abu w Rajastanie (Indie). W tym czasie Om Mandali zaczęła się nazywać Prajapita Brahma Kumari Ishwariya Vishwa Vidyalaya. Rozpoczęto też dystrybucję publikacji. Shiva punkt światła przebywał w ciele Dady Lekhraj (zwanego wówczas już Brahma Baba) od 1947 roku do 18 stycznia 1969. Wersety wypowiedziane w tym czasie nazywane są „murli wiedzy”. Od 1947 do 1965 kanya (panna, dziewica) zwana Om Radhe Brahma Kumari i Dada Lekhraj grali role Jagadamby i Prajapity. 18 stycznia 1969 roku, po tym jak Dada Lekhraj opuścił ciało, Prakashmani Brahma Kumari przejęła stery i do 2007 roku była główną administratorką tej organizacji obecnie bardzo rozwiniętej w kraju i zagranicą. Członkowie Brahma Kumari uznali, że Najwyższy Ojciec Shiva nie ma aktualnie [tzn. po 1968] żadnego medium cielesnego i że my sami musimy stworzyć raj. Bez utrzymania od Najwyższej Duszy w formie ojca i matki, boska rodzina popadła w taki stan, jaki osiąga każda ziemska rodzina po śmierci ojca i matki. Liczba członków organizacji ciągłe rosła, ale jakość ich charakterów nie była już taka, jak u dzieci wychowanych przez Najwyższą Duszę w pierwszych latach organizacji.

Tak jak człowiek w towarzystwie złych osób staje się zły, podobnie nieczyste dusze nie zdołają się oczyścić bez towarzystwa wiecznie-czystego, dobroczynnego Shivy obecnego w ciele. Zatem, po tym jak Dada Lekhraj opuścił ciało, Najwyższa Dusza Shiva ponownie wziął oparcie w duszach wybranych na samym początku (1936-37), aby dokończyć swoje zadanie ustanowienia raju na ziemi. Wspólnik, matka i druga matka – dusze, poprzez które Najwyższa Dusza rozpoczął zadanie, opuściły ciała do 1947-48. Urodziły się ponownie i w innych formach cielesnych i pod innymi imionami stały się członkami organizacji Brahma Kumari. Dusza wspólnika narodziła się ponownie w obwodzie Farukhabadu w wiosce Kayamganj. Matka urodziła się ponownie w Delhi. Druga matka, po tym jak została Brahma Kumari w Ahmedabadzie, stała się przełożoną ośrodków Brahma Kumari znajdujących się w Afryce.[40]

W 1969 roku w ośrodku Palri w Ahmedabadzie ta właśnie siostra stała się instrumentem w przekazaniu studentowi z Farukhabadu wiedzy podstawowej nauczanej przez organizację Brahma Kumari. Jednakże nie potrafiła rozwiać wątpliwości, które pojawiły się u niego w związku z wiedzą boską. Także starsi bracia i siostry mieszkający w głównym ośrodku organizacji nie odnieśli w tym sukcesu. Aby rozwiać jego wątpliwości, owa siostra dała mu aktualne kopie murli wiedzy, które przekazał Najwyższy Ojciec Najwyższa Dusza poprzez Dadę Lekhraj Brahmę. Od 1969 Najwyższy Ojciec Najwyższa Dusza w sekretnej formie zaczął wchodzić w ciało tego studenta z Farukhabadu, ale on nie był tego świadomy. Dzięki temu, że był w nim obecny w Shiva, studiując wnikliwie murli wiedzy Najwyższego Ojca punktu światła, nie tylko rozwiał swoje wątpliwości, ale w jego umyśle rozjaśniały się także głębokie ukryte sekrety. Uwierzył w pełni w cielesną rolę Najwyższego Ojca Shivy po 1969, tajemnice początku, środka i końca świata. Następnie od 1976 roku zaczął przekazywać siostrom i braciom z  Brahma Kumari wiedzę otrzymaną w wyniku tych studiów. Ani  siostry Brahma Kumari ani tak zwani seniorzy bracia i siostry nie zaakceptowali jego wniosków i próbowali powstrzymać go za wszelką cenę. Jednakże Najwyższy Ojciec Shiva musiał zostać ujawniony w [bramińskim] świecie. W Delhi, w ośrodkach nad brzegiem Jamuny, kilkoro braci i sióstr Brahma Kumari na podstawie przekazywanej poprzez niego nowej wiedzy uwierzyło, że nie jest to wiedza wypowiadana przez jakiegoś człowieka, ale że to jest wiedza boska, którą przekazuje sam Najwyższy Ojciec Shiva [po wejściu w jego ciało], wiedza, dzięki której ma zostać przekształcony świat. W taki oto sposób w 1976 roku w świecie subtelnych braminów został ujawniony stały rydwan Shivy (mukarrar rath). Na podstawie wiedzy, która przekazywana jest poprzez ten rydwan, bracia i siostry Brahma Kumaris zaczęli rozumieć, że Najwyższy Ojciec Shiva gra rolę Prajapity (Shankara), który na początku (1936-37) jako wspólnik zasiał nasienie wiedzy w intelektach matki i Dady Lekhraj i ponownie teraz, na końcu, daje dziedzictwo niezniszczalnego spokoju i szczęścia. Wspomniana wcześniej kanya urodzona w Delhi, która na początku w formie matki grała rolę Adi Brahmy – Jagadamby albo inaczej Adi Devi, teraz ponownie gra rolę Jagadamby – Brahmy, czyli Wielkiej Matki (bari ma znaczy „wielka matka”). W rzeczywistości to dusza Dady Lekhraj, czyli Brahmy Baby wchodzi w nią i gra swoją rolę. Obecna również na początku druga matka, która w poprzednim wcieleniu w  latach 1942-47 przez jakiś czas stała się wsparciem w wychowaniu rodziny boskiej, teraz na końcu, w formie Vaishnavi Devi stanie się instrumentem dla rozgłoszenia wiedzy zaawansowanej na całym świecie. Razem z Prajapitą przed i po zniszczeniu w formie Vaishnavi Devi lub inaczej Vishnu (tzn. Lakshmi i Narayana) będzie grać rolę w zadaniu utrzymania. W ten oto sposób trzy wyżej wymienione dusze w formach Brahmy, Shankara i Vishnu na początku i obecnie na końcu stają się instrumentami w trzech boskich zadaniach Najwyższego Ojca Shivy, tzn. w stworzeniu nowego świata, zniszczeniu starego świata i utrzymaniu nowego boskiego świata.

Obraz cyklu świata (Srishti Cakr)

Od dawnych czasów człowiek dokłada wszelkich starań, aby poznać historię sprzed swoich narodzin i po śmierci i opisał to na wiele sposobów. W rzeczywistości, zgodnie z wiedzą Najwyższej Duszy, ten cykl ludzkiego świata jest cudownym spektaklem dusz i materii, która powtarza się co 5000 lat. W tym trwającym 5000 lat cyklu każda dusza przychodzi na tę scenę w formie świata, zakłada kostium w formie ciała i gra różnorodne role.

Ten spektakl w formie świata dzieli się na 4 okresy zgodnie z porządkiem czasu – satyuga (złota juga, czas prawdy), tretayuga (srebrna juga), dwaparyuga (miedziana juga) i kaliyuga (żelazna juga). Czas każdej jugi wynosi 1250 lat. Złota i srebrna juga łącznie nazywane są „rajem” (swarg), a juga miedziana razem z żelazną nazywane są „piekłem” (nark). Niebo i piekło mają miejsce na tym świecie, a nie gdzieś w przestworzach albo w gdzieś pod ziemią. W złotej judze i srebrnej judze na świecie panuje jedna dharma, jedno królestwo, jeden język itd. i ponieważ nie ma świadomości ciała, na świecie panuje szczęście, spokój i czystość. W złotej judze i srebrnej judze panowała odwieczna dharma bóstw (Adi Sanatan Devi Devta Dharm), w której każda dusza była bóstwem, ponieważ była pełna boskich cnót. Pierwszym księciem złotej jugi był Shri Krishna, a pierwszą księżniczką Shri Radhe, którzy gdy stali się dorośli, „panowali” jako Shri Lakshmi i Shri Narayan. Królestwo Lakshmi i Narayana trwało przez kolejnych 8 pokoleń. Następnie, w srebrnej judze, przez 12 pokoleń panowało królestwo Shri Sity i Shri Rama. Jednakże, w raju obok Krishny nie ma Kansy, a obok Ramy nie ma Ravana[41]. Od miedzianej jugi zaczyna się stan rajoguni (w połowie czysty, w połowie nieczysty) dharmy bóstw. Bóstwa wpadają w świadomość ciała, stają się pełne wad i smutku, i dlatego zaczynają przywoływać Boga. Bóstwa, które od tego czasu nazywają się hindusami, zaczynają czcić lingamy Shivy i różnorodne bóstwa. Jednakże, ponieważ w tamtym czasie nie stają się od razu [całkowicie] nieczyste i cierpiące, Najwyższa Dusza nie przychodzi, aby je oczyścić. W tamtym okresie przychodzi kilka silnych dusz, które ustanawiają na ziemi spokój na miarę swoich sił, ale nie odnoszą w tym pełnego sukcesu. Na początku [tego okresu, tzn. 2500 lat temu] przybyła dusza Abrahama i założyła dharmę islamu. 250 lat później dusza Buddy założyła dharmę buddyjską. Po kolejnych 250 latach [tzn. 2000 lat temu] przybyła dusza Chrystusa Mesjasza i założyła dharmę chrześcijańską.

Wymienione wyżej trzy dharmy zostały założone w miedzianej judze, jednak w żelaznej judze z tych czterech głównych dharm utworzyły się różnorodne inne dharmy, sekty i grupy religijne takie jak dharma sanyasinów, muzułmanów, sikhów, arya samaj i inne. Wraz z przyjściem żelaznej jugi dharma bóstw [od miedzianej jugi nazywana dharmą hinduską] wchodzi w stan nieczysty (tamopradhan). W taki oto sposób dusza każdej dharmy po narodzinach na świecie przechodzi od stanu najwyższej czystości (satopradhan), przez stan ogólnej czystości (satosamanya), mieszany pół czysty-pół nieczysty (rajo) i aż do stanu całkowitej nieczystości (tamopradhan). Kiedy wszystkie dusze tego świata stają się upadłe w dharmie i czynach, wtedy mają miejsce boskie narodziny samego Najwyższego Ojca Najwyższej Duszy Shivy, który jest ojcem wszystkich ojców religijnych. Opis tego znajduje się w lekcji „Trimurti”. Czas jego boskich narodzin nazywa się wiekiem zbieżnym (sangamyuga), który ma miejsce pomiędzy końcem żelaznej a początkiem złotej jugi. Wtedy Najwyższy Ojciec Shiva daje nam duszom wiedzę i uczy nas radża jogi, aby uczynić nas najwznioślejszymi bóstwami i nadaje nam boskie wrodzone prawo do wyzwolenia (mukti) i wyzwolenia w życiu (jivan mukti). Przejścia pomiędzy innymi wiekami także nazywają się „okresami zbieżnymi” (sangam), ale wtedy jest to czas upadku dusz. Wiek zbieżny pomiędzy jugą żelazną a złotą jest dla dusz czasem kroczenia w górę, dlatego nazywany jest on także „wzniosłym wiekiem zbieżnym” (purushottam sangamyug). W starych religijnych pismach Bharatu jest opis tych czterech okresów, ale nie wspomina się w nich o „wzniosłym wieku zbieżnym”. Jeśli porównać jugę złotą, srebrną, miedzianą i żelazną kolejno do złota, srebra, miedzi i żelaza, to wiek zbieżny jest wspaniały jak diament, ponieważ w tym okresie sam Najwyższy Ojciec „rodzi się” na ziemi i przekształca dusze z dusz wartych tyle co puste muszle (kauri) w dusze jak diamenty. W tym celu najpierw wchodzi w Prajapitę Brahmę, ujawnia się pierwszemu ojcu i pierwszej matce [tak jak wytłumaczone to zostało w poprzedniej lekcji] i przemawia poprzez ich usta stwarzając z ust zrodzone potomstwo Prajapity Brahmy, czyli Brahma Kumar i Kumari, braminów, którzy później dzięki praktyce wiedzy i radża jogi stają się z braminów bóstwami (brahman so devta).

Jedną z cech tego „wzniosłego wieku zbieżnego” jest to, że mają w nim miejsce tzw. próby albo inaczej nagrania całych 5000 lat. Te próby lub nagrania trwają około 60-70 lat, licząc od czasu boskich narodzin Najwyższej Duszy Shivy w 1936-37 roku. Tak jak w 5000-letnim spektaklu dusze przechodzą przez stany satopradhan, satosamanya, rajo i tamopradhan, podobnie w 1933-37, kiedy Najwyższy Ojciec tworzy boską rodzinę braminów, jej stan jest satopradhan. W ciągu około 70 lat staje się tamopradhan przechodząc kolejno ze stanu satopradhan w satosamanya, z satosamanya w rajopradhan i z rajopradhan w tamopradhan. Na koniec wieku zbieżnego, to znaczy w czasie od roku 2000 do 2003-2004 w rodzinie bramińskiej założonej przez Shivę ma także miejsce nagrywanie całkowicie nieczystej żelaznej jugi. W tym okresie zaczynają się pojawiać wątpliwości bezpośrednio co do Najwyższej Duszy Shivy i jego wiedzy. Z powodu wzrostu świadomości ciała zamiast „królestwa” boskich cnót powstaje „królestwo” występków, na skutek czego nieustannie dochodzi do prób udowodnienia, że cielesny rydwan bezcielesnego Shivy jest nieczysty, występny i niemoralny. Jednak na sam koniec ponownie dzięki boskiej wiedzy Najwyższej Duszy i radża jodze dochodzi do ujawnienia Najwyższego Ojca Shivy wraz z Matką Świata i Ojcem Świata. Wówczas świat braminów zostaje połączony jedną nicią.

To właśnie w wieku zbieżnym położone zostają fundamenty pod złotą, srebrną, miedzianą i żelazną jugę. Jeśli chodzi o populację, to również w wieku zbieżnym położony zostaje fundament wcieleń [poszczególnych] dusz na ziemi w całym 5000 letnim spektaklu. Poszczególne dusze w kolejności otrzymują w wieku zbieżnym wiadomość o Bogu i zgodnie z tą kolejnością w 5000 letnim spektaklu przychodzą z Najwyższej Siedziby; najpierw doświadczają szczęścia, a potem zgodnie ze swoimi czynami cierpienia. W 1990 roku, do końca nagrywania srebrnej yugi, wiadomość dotarła do około 100 milionów dusz. Tak więc, tyle dusz w 5000 letnim spektaklu rodzi się na świecie do końca tego okresu.

Zwykli ludzie uważają, że wiedza tego ashramu nie zgadza się z księgami. Jednak nie jest tak. Konieczne jest jedynie zrozumienie jej głębokiego znaczenia. W pismach mówi się, że czas złotej jugi jest dłuższy od czasu srebrnej jugi, czas srebrnej jugi dłuższy od czasu miedzianej jugi. W kontekście tej wiedzy w 5000 letnim spektaklu każda juga trwa tyle samo, 1250 lat, ale w wieku zbieżnym w czasie nagrywania, określona długość nagrywania każdej jugi jest inna. W wieku zbieżnym nagrywanie rzeczywistej złotej jugi trwa co najmniej 16 lat, nagrywanie srebrnej jugi zajmuje 12 lat, nagrywanie miedzianej jugi 8 lat. W pismach takich jak Gita zostało powiedziane, że inkarnacja Boga ma miejsce w każdej judze. W rzeczywistości jest to upamiętnienie jego narodzin na koniec nagrywania każdej jugi w wieku zbieżnym. Bóg Shiva nie inkarnuje w każdej judze w 5000 letnim spektaklu, ale w tylko w wieku zbieżnym podczas nagrywania każdej jugi, kiedy to czasami ujawnia się, a czasami pozostaje w ukryciu. Raz ujawnia się poprzez ciało wspólnika, raz poprzez ciało Dady Lekhraj, raz poprzez Shankara. Każda kwestia z pism odpowiada wersetom, które w wieku zbieżnym wypowiedział Najwyższy Ojciec Shiva poprzez Brahmę.

Na podstawie powyższych wyjaśnień staje się jasne, jak obraca się koło ludzkiego świata i w jaki sposób w wieku zbieżnym położone zostają fundamenty czterech jug.

Obraz Trimurti

W obecnej judze pełnej problemów ludzie nie mogą znaleźć celu własnego życia. Dokonując odkryć naukowych ludzie zrobili niewyobrażalny postęp, a jednak nie są szczęśliwi. Współczesna edukacja daje ludziom doktorów, inżynierów, prawników, naukowców czy biznesmenów, ale nie można od nich dostać prawdziwego i stałego szczęścia i spokoju. W nietrwałości chwilowego szczęścia i spokoju, ludzie albo wikłają się w światowe rozrywki albo odwróciwszy się od przyjemności materialnych stają się pustelnikami (sanyasi). Jednak prawdziwego szczęścia i spokoju nie można zyskać ani dzięki światowym rozrywkom ani izolacji. Można je jedynie osiągnąć poprzez boską wiedzę i radża jogę prowadząc życie rodzinne. Na tym obrazie zostali przedstawieni Lakshmi i Narayan oraz ich boskie stworzenie, jako ci, którzy symbolizują pełnię życie [osiągniętą] dzięki prawdziwemu szczęściu, spokojowi i czystości. Ten obraz Lakshmi i Narayana wchodzi w skład czterech głównych obrazów stworzonych na podstawie boskich wizji poprzez Dadę Lekhraj. Na tym obrazie przedstawiony został cel życia współczesnych ludzi – przekształcić się ze zwykłego mężczyzny w Narayana i ze zwykłej kobiety w Lakshmi (nar se Narayan aur nari se Lakshmi).

W górnej części obrazu został pokazany stwórca Najwyższy Ojciec Shiva punkt świtła i jego subtelne stworzenie: Brahma, Vishnu i Shankar. O nich zostało powiedziane, że tych troje staje się instrumentami w trzech boskich zadaniach tzn. stworzenia raju, utrzymania i zniszczenia starego świata. Pod Trimurti zostały przedstawione dusze, które w wieku zbieżnym ujawniają się w formie Lakshmi i Narayana oraz [niżej] Shri Radhe i Shri Krishn, którzy rodzą się jako ich boskiego potomstwo w judze złotej. Napis „stwórcy raju” umieszczony w tytule oznacza Lakshmi i Narayana, nie Shivę, ponieważ w wieku zbieżnym od Shivy punktu światła otrzymuje się jedynie bezcielesne dziedzictwo wiedzy. W wieku zbieżnym w formie Lakshmi i Narayana ujawniają się dwie najbardziej wzniosłe dusze, które jako pierwsze ze wszystkich przyswajają wiedzę Najwyższej Duszy. Po zniszczeniu, kiedy rozpoczyna się złota juga, rodzą się dusze Dady Lekhraj i Om Radhe Saraswati jako Shri Krishna i Shri Radha. W środku obrazu zostało napisane: „Boskie złoto wieczne zwierzchnictwo nad sobą jest waszym boskim wrodzonym prawem.” Oznacza to, że podobnie jak ojciec i matka świata w wieku zbieżnym, przyswajając wiedzę Najwyższego Ojca Shivy, przekształcają się ze zwykłego mężczyzny i kobiety w Narayana i Lakshmi, tak i każdy człowiek przyswajając sobie w tym życiu tę wiedzę może stać się bóstwem. Stać się w tym życiu bóstwem nie oznacza, że otrzymamy takie stroje i dekoracje, jakie są widoczne na obrazie Lakshmi i Narayana. Te ornamenty są w rzeczywistości symbolami boskich cnót. Na obrazie pokazano światło otaczające Lakshmi i Narayana wieku zbieżnego. W rzeczywistości jest to światło wiedzy boskiej i czystości. Jednak dusze, które w złotej judze rodzą się z nich jako Radha i Krishna, mają koronę światła widoczną z tyłu swoich głów, co jest jedynie symbolem czystości, ponieważ po zniszczeniu zanika wiedza Najwyższej Duszy o początku, środku i końcu stworzenia przekazana poprzez Brahmę. Tutaj jeszcze jedna rzecz zasługuje na uwagę. Widziani na obrazie Lakshmi i Narayan wieku zbieżnego będą królową i królem świata, ponieważ na końcu dusze całego świata uznają ich swoją matkę i ojca. Po zniszczeniu świat ludzki ograniczy się jedynie do Bharatu, gdyż ziemie innych dharm przez 2 500 lat znajdują się pod wodami oceanu. Po zniszczeniu Radhe i Krishna, którzy w judze złotej urodzą się jako potomstwo Lakshmi i Narayana, będą królową i królem jedynie dla 900 000 bóstw, nie dla całego świata. Gdy Radha i Krishna dorosną, przyjmą tytuł Lakshmi i Narayana, jednak nie można ich nazwać królem świata i królową świata, ponieważ po zniszczeniu znaczna większość dusz powróci do Najwyższej Siedziby. Tak więc prawdziwi Lakshmi i Narayan to Lakshmi i Narayan wieku zbieżnego. To właśnie opowieści o tym prawdziwym Narayanie (Satya Narayan) także i dziś słucha się w domach Bharatu.

W złotej judze każda istota ludzka będzie nazywana bóstwem i będzie pełna wszelkich cnót na 16-stym stopniu, będzie postępować zgodnie z najwyższym kodem postępowania, będzie całkowicie wolna od wad, podwójnie bez przemocy. Tak jak wyjaśnione jest na obrazie, tam natura na wszelkie sposoby służyć będzie swoim mistrzom, czyli bóstwom. Cały rok będzie trwać wiosna. Nie będzie tam strachu przed jakimkolwiek groźnym zwierzęciem ani człowiekiem. Ponieważ zarówno dusza jak i ciało będą czyste, piękne i zdrowe, nie będą tam potrzebni ani lekarze, ani żadne zewnętrzne przedmioty do ozdoby cielesnej szaty. Na obrazie zostało pokazane, że spojrzenie Krishny jest tylko dla Radhy, a spojrzenie Radhy tylko dla Krishny. W rzeczywistości jest to symbol niezafałszowanej i niezłomnej miłości pomiędzy bóstwami złotej i srebrnej jugi. W przeciwieństwie do obecnej atmosfery jugi żelaznej, miłość w złotej judze jest niezafałszowana. Nie ma związków z wieloma istotami cielesnymi. Fundament tego położony zostaje w wieku zbieżnym, kiedy dusze, które mają stać się bóstwami, po otrzymaniu boskiej wiedzy nawiązują niezafałszowany związek z Najwyższym Ojcem. W środku tego obrazu powiedziane zostało „wrodzone boskie prawo”. Znaczy to, że w wieku zbieżnym Najwyższy Ojciec Shiva w tym wcieleniu czyni nas bóstwami, co oznacza, że oczyszcza dusze i ciała. W niedalekiej przyszłości, przed zniszczeniem świata żelaznej jugi dusze staną się czyste dzięki boskiej wiedzy i radża jodze. Po zniszczeniu, ciała ludzi, którzy pozostaną [na ziemi] i którzy staną się bóstwami, przekształcą się w ‘złote’ w taki sam sposób, w jaki wąż zrzuca jedną skórę i otrzymuje następną.

Tak więc, w tym cennym jak diamenty czasie wieku zbieżnego, kiedy Najwyższy Ojciec Shiva poprzez medium Prajapity Brahmy daje wiedzę i naucza radża jogi, my, żyjąc w rodzinie powinniśmy czynić wysiłki, aby przekształcić się ze zwykłego mężczyzny w Narayana i ze zwykłej kobiety w Lakshmi.

Obraz Drzewa Cyklu

Drzewo cyklu w formie świata jest drzewem niezwykłym, ponieważ nasienie tego drzewa nie znajduje się na dole, tak ja w przypadku wielu różnych drzew, ale na górze. Żywym i niezniszczalnym nasieniem drzewa formy świata jest nikt inny jak sam Najwyższy Ojciec Najwyższa Dusza Shiva, który jest zawsze w stanie takim, jaki panuje w Najwyższej Siedzibie, a jego stworzenie jest poniżej. Bezcielesny ojciec dusz, Najwyższy Ojciec Shiva, poprzez lotosowe usta ojca cielesnych ludzi Prajapity Brahmy mówi: „Ja jestem niezniszczalnym nasieniem tego drzewa cyklu w formie świata i tak jak w zwykłym nasieniu drzewa zawarta jest jego esencja, tak samo we mnie jest wiedza o początku, środku i końcu tego drzewa świata. Gdy to drzewo staje się zniszczone, ja przychodzę i poprzez radża jogę i prawdziwą wiedzę ponownie, od samego początku, zasiewam nasiona i sadzę [nową] sadzonkę.”

Na obrazie to odwrócone drzewo przedstawione jest w prostej formie jedynie po to, aby [móc lepiej] zrozumieć. Na samym jego dole pokazany jest zbieg końca żelaznej jugi i początków złotej jugi. Pod koniec wieku zbieżnym, kiedy to drzewo niszczeje, sam Najwyższy Ojciec Najwyższa Dusza Shiva, który jest formą jego nasienia, wchodzi w ciało Prajapity Brahmy, aby zasadzić sadzonkę odwiecznej dharmy bóstw (Aadi Sanatan Devi Devta Dharm) i poprzez jego lotosowe usta daje naukę radża jogi i wiedzę Gity o początku, środku i końcu świata. Z tej wiedzy stworzeni są Jagadamba i z ust zrodzeni czyści Braminowie, o których mówi się Brahma Kumar i Kumari lub Shiv Shakti Pandav. Czas tej inkarnacji Boga Shivy (Shiv Bhagwan) pod koniec cyklu (kalpa) nazywa się „wzniosłym wiekiem zbieżnym” (purushottam sangamyug) albo „wiekiem Gity”. Po wieku zbieżnym zaczyna się złota juga, a po niej srebrna juga, o których można powiedzieć w historii Bharatu „czas raju” lub „złoty czas”, ponieważ [tam] każdy człowiek jest bóstwem. Tak jak zostało powiedziane w rozdziale o kole świata (srishti cakra), w złotej judze było silne, nieprzerwane, niezmącone, pełne szczęścia i spokoju królestwo Lakshmi i Narayana rodu Słońca (Suryavanshi) i ich linii, a w srebrnej judze Sity i Rama rodu Księżyca (Candravanshi) i ich linii. Była tam tylko jedna dharma, odwieczna dharma bóstw, która była ścieżką życia pełnego boskich cnót wolnego od zewnętrznej ostentacji. W przeciwieństwie do dzisiejszego stanu, nie istniały tam różnorodne królestwa i dharmy. Dwie władze (religia i królestwo) były w rękach Lakshmi i Narayana, Sity i Rama. Dlatego nie był tam potrzebny ani minister stanu, ani królewski doradca, ani sędzia, ani generał armii. Nie było tam lekarzy ani prawników, ponieważ nie było tam śladu występku. W raju było jedno tylko królestwo, jedna dharma, jedność opinii, jeden język, jedna rodzina i ten raj był tylko w Bharacie, innymi słowy Bharat był światem, ponieważ inne lądy zanurzone były w wodach mórz. Ten właśnie Bharat nazywany jest rajem albo vaikunth. Ten okres w drzewie cyklu może być nazwany jego początkiem.

Później, kiedy dusze boskie ze świadomości duszy wpadają w świadomość ciała, przechodzą na ścieżkę lewej strony, to znaczy stają się występne. Wówczas zaczyna się środkowa część drzewa. Dusze stają się niemoralne w czynie i dharmie. Mieszkańcy Bharatu, którzy zapomnieli o stwórcy dharmy bóstw, teraz zaczynają nazywać siebie „hindusami”. W tym czasie z Najwyższej Siedziby [przychodzi] dusza ojca religijnego Abrahama, wchodzi w ciało pewnego człowieka i zakłada dhramę islamu. Z powodu nieprzestrzegania czystości wyznawcy tej dharmy musieli zająć zachodnią stronę, gdzie z początkiem miedzianego wieku wynurzyły się z oceanu arabskie ziemie dharmy islamu. Po Abrahamie było wielu innych ojców religijnych. Jeden z nich, Jezus Chrystus, 2000 lat temu założył dharmę chrześcijańską. W rzeczywistości, podobnie jak w przypadku Abrahama, dusza Chrystusa przybywa z Najwyższej Siedziby, wchodzi w pewnego człowieka (Jezusa) i zakłada swoją dharmę. Ta dharma rozprzestrzenia się w Europie, którą można nazwać ziemią dharmy chrześcijańskiej. Tutaj w Bharacie, w 250 lat po rozpoczęciu miedzianej jugi, przybywa wzniosła dusza Buddy, wchodzi w księcia zwanego Sidharthą i zakłada dharmę buddyjską. Chociaż ta dharma na początku rozwija się w Bharacie, to jednak wkrótce poupada i zaczyna rozwijać się w krajach położonych na północny wschód od Bharatu, które nazywane są ziemiami dharmy buddyjskiej. W ostatniej części miedzianego wieku, to znaczy w 6 wieku po Chrystusie, aby usunąć kłótnie i cierpienia w Bharacie, przychodzi z Najwyższej Siedziby pewien ojciec religijny. W rzeczywistości to była właśnie dusza Shankaracharyi, która weszła w ciało 8-mio letniego chłopca i założyła dharmę sanyasinów. Chociaż już przed nimi uczniowie Buddy porzucali rodziny i zamieszkiwali w świątyniach, to jednak tamci uczniowie i uczennice mieszkali razem. Dlatego nie można powiedzieć, że byli oni czystymi sanyasinami.

Następnie zaczyna się końcowa część drzewa cyklu, to znaczy początek żelaznej jugi, w której w krótkim czasie zakładane są różne dharmy i powstają różnorodne poglądy, w rezultacie czego dusze ludzkie zaczynają się zmieniać z religijnych w ateistyczne. Na początku żelaznej jugi, z jednej strony w krajach arabskich prorok Muhammad zakłada dharmę muzułmańską, z drugiej strony w Bharacie (od dziś około 500 lat temu) guru Nanak zakłada dharmę sikhów. W ciągu 200 /300 lat końca żelaznej jugi, gdy z jednej strony zakładana jest dharma zwana arya samaj przez Swamiego Dayananda Saraswati, to z drugiej strony w Rosji przez Lenina założona zostaje dharma ateizmu (inaczej komunizm). Chociaż początek ideologii komunistycznej miał miejsce przed Leninem, jednak w rzeczywistości władzę nad ludźmi dostał jedynie Lenin, który położył kres królestwu [carom] w Rosji. Zatem, on jest rzeczywistym założycielem dharmy ateizmu. Ponadto w żelaznej judze powstaje wiele małych świątyń i poglądów itp. ludzkie dusze wchodząc pod wpływy różnych dharm od miedzianej jugi, tracą boskie stopnie, stają się bez wartości i niemal całkiem ateistyczne. Wówczas, pod koniec żelaznej jugi sam bezcielesny Shiva przychodzi w ciało pewnego zwykłego człowieka gromadzi w jednym miejscu dusze wybrane z każdej dharmy świata ludzkiego i uczy je radża jogi i łączy w jedną mala. Najwyższa Dusza mówi: „To właśnie Ja przychodzę, a następnie przekazuję urnę z nektarem wiedzy matkom i dziewicom Bharatu, które od miedzianej jugi cierpią z powodu ucisku.” Te indyjskie Shakti i Gangesy[42] wiedzy oraz ich partnerzy (małżonkowie) pokazano na obrazach w formie koralików mali zwycięstwa (vijayanti mala). W tej mala jest sam Najwyższy Ojciec Shiva w formie czerwonego kwiatu, dalej są pierwsze koraliki pary matki i ojca tego świata to znaczy Jagadamby i Jagatpity (inaczej Prajapity), którzy obecnie na tym świecie wykonują swoje zadania. Z wyjątkiem dharmy ateizmu, w tej mala znajdują się główne dusze każdej dharmy, które stają się specjalnymi pomocnikami w zadaniu Najwyższej Duszy. Dlatego też wyznawcy tych dharm modlą się na tej mala, niezależnie od tego w jak wielką popadli arogancję i jak bardzo między sobą walczą. Dharma ateizmu nie wierzy ani w duszę ani w Najwyższą duszę, ani w wiedzę Najwyższej Duszy, i dlatego nie otrzymuje żadnego miejsca w tej mala.

Tam gdzie sam bezcielesny Najwyższy Ojciec Najwyższa Dusza zakłada dharmę bóstw, tam też cielesni ojcowie religijni zakładają różne dharmy. Ponieważ Najwyższy Ojciec Shiva jest stwórcą tego świata, aby założyć dharmę bóstw, bierze oparcie w Prajapicie – najbardziej wzniosłym wśród ludzi. Pozostali ojcowie religijni, każdy według swoich sił, bierze oparcie w kolejnych ludzkich istotach. Po założeniu dharmy, każdy ojciec religijny i jego dusza wspierająca (adharmurt, czyli dusza-korzeń) odradzają się w swoich dharmach, a gdy zaczyna się wiek zbieżny dusza-korzeń każdej dharmy otrzymuje wiedzę od Najwyższego Ojca Shivy i staje się bramińską duszą. Natomiast ojcowie poszczególnych dharm pod koniec wieku zbieżnego otrzymując wiedzę poprzez [swoje] dusze-korzenie, rozpoznają Najwyższego Ojca Shivę i otrzymują od niego siłę. W wieku zbieżnym obecne są zarówno dusze-korzenie każdej dharmy, jak i dusze-nasiona (bij rup atma), czyli te, które dają narodziny duszom-korzeniom. Nasiona są silniejsze od korzeni. W wieku zbieżnym duszami-korzeniami są te bramińskie dusze, które usłyszały wiedzę podstawową poprzez Dadę Lekhraj (noszącego imię Brahmy), wierzą i wdrażają ją w życie. Te, które wraz z wiedzą podstawową usłyszały wiedzę głęboką (zaawansowaną) poprzez Prajapitę Brahmę, zrozumiały i wdrożyły ją w życie, są duszami-nasionami.

Tak oto obraz drzewa cyklu jest niepowtarzalnym obrazem, które zawiera w sobie historię wszystkich dharm świata. Po jej rozpoznaniu dusze ludzkie otrzymują od Najwyższej Duszy dziedzictwo wyzwolenia i wyzwolenia w życiu.

Uczeni, wielkie dusze i filozofowie od dawnych czasów czynią wielkie starania, aby poznać sekrety ludzkiego życia przed narodzinami i po śmierci. Ponieważ w islamie i chrześcijaństwie nie wierzy się w ponowne narodziny duszy, z tego powodu ta sprawa nie jest dyskutowana w ich literaturze i pismach religijnych. W Bharacie od wieków wierzy się w ponowne narodziny i dlatego w nie brak pism i ksiąg z tym związanych. Jednakże z powodu jednego błędu Bharatvasi[43] zapomnieli o swojej złotej historii, swoim wkładzie w początek i rozwój historii swojej i różnych cywilizacji i dharm świata. Ten błąd polega na tym, że z powodu świadomości ciała uznano, iż dusza przechodzi przez 8 400 000 narodzin z łona. Niemniej jednak dlatego, że wierzy się w reinkarnację ludzi i inkarnację Boga, Bharat jest dziś obszarem działania Najwyższego Ojca Shivy.

Obraz Drabiny

Najwyższy Ojciec Shiva przychodzi i przekazuje ludziom historię ich poszczególnych wcieleń. On nie wchodzi w cykl narodzin-śmierci i jest trikldarshi (zna 3 aspekty czasu). Przychodzi i w pierwszej kolejności usuwa ten błąd, (ucząc) że ludzkie dusze zgodnie ze swoimi czynami ponownie rodzą się w ludzkich formach, a nie zwierzęcych. Ponieważ Bharat jest miejscem początku światowych cywilizacji, kultur i religii, Najwyższy Ojciec Shiva przychodzi i najpierw przekazuje historię o świetności i upadku Bharatu. Bóg Shiva mówi, że dusze ludzkie w tym 5000 letnim spektaklu albo inaczej cyklu świata przechodzą przez najwyżej 84 wcielenia, a nie wędrują przez 8 400 000 gatunków, jak to wcześniej objaśniano w naukach.

Kim jest Bharat? Czy właśnie ten ląd otoczony oceanem i Himalajami będzie nazwany Bharatem? Nie! Bharat to w rzeczywistości najwznioślejsza z wzniosłych dusza (albo param atma), która reprezentuje cywilizację i kulturę Bharatu. Jeśli jest matka Bharat to z pewnością musi być i ojciec, ponieważ w Bharacie składa się ofiary i czci się wyłącznie parę. Ta właśnie matka i ojciec Bharat na początku tego 5000 letniego spektaklu byli Lakshmi i Narayanem. Tak więc na tym obrazie opowiedziano historię 84 wcieleń matki, ojca, a razem z nimi nas dzieci. Na początku złotej jugi Shri Krishna i Shri Radha jako książe i księżniczka rodzą się u Lakshmi i Narayana wieku zbieżnego, a gdy dorastają i zawierają związek małżeński, także otrzymują tytuł Lakshmi i Narayana. Oprócz Lakshmi i Narayana wieku zbieżnego, w złotej judze następuje po sobie 8 pokoleń Lakshmi i Narayana, którzy nazywają się Rodem Słońca (Suryavanshi). Jednakże tam ani nie ma Kansy obok Krishny, ani zachowań opisanych w Bhagawat, ani nie toczy się Mahabharata, ponieważ w raju założonym przez Boga Shivę nie ma śladu cierpienia i niepokoju. W rzeczywistości te wszystkie opowieści wydarzyły się w formie subtelnej w wieku zbieżnym. W judze miedzianej zaś zostały zapisane przez mędrców i przewodników (rishi, margdarshak).

Dzieci Lakshmi i Narayana końca złotej jugi nie mają możliwości przejęcia królestwa, ponieważ w wieku zbieżnym nie wykonały pełnych wysiłkach duchowych. Zatem „wodze” królestwa przechodzą w ręce bóstw Sity i Rama, wraz z którymi rozpoczyna się srebrna juga i Ród Księżycowy (Candravanshi). W srebrnej judze bóstwa przechodzą przez 12 wcieleń. I dlatego też jest tam 12 pokoleń Sity i Rama. Tak jak w wieku zbieżnym obok Krishny nie ma Kansy, tak samo przy Ramie nie ma Ravana. Podobnie jak w przypadku Mahabharaty czy Bhagwad, [w rzeczywistości] wydarzenia Ramayany także mają miejsce w wieku zbieżnym w formie subtelnej, a następnie w miedzianej judze zostają zapisane w formie opowieści (katha) Ramayany. Królestwo Ravana, czyli królestwo pięciu wad, zaczyna się w judze miedzianej. Na początku srebrnej jugi populacja Bharatu wynosi około 20 milionów, a pod koniec tej jugi dochodzi do 90-100 milionów. Na początku srebrnej jugi bóstwa są na 14-stym stopniu doskonałości, ale po przejściu przez 12 wcieleń tracą 6 stopni. W rzeczywistości stopnie te są różnymi poziomami stanu duchowego, których od złotej jugi do żelaznej jugi ubywa jak stopni księżyca, a przybywa jedynie w wieku zbieżnym, w czasie nagrywania. Srebrna juga ma także 1250 lat, ale z powodu czterech dodatkowych wcieleń, ich kolejna długość skraca się, a szczęście staje się coraz mniejsze. O złotej i srebrnej łącznie mówi się „Ram raja” (Królestwo Rama), ponieważ te dusze, które w diamentowym wieku zbieżnym ujawnione były jako Lakshmi i Narayan, w judze srebrnej, na początku, grają role jako Sita i Ram.

Na końcu srebnej jugi w duszach zostaje jedynie 8 stopni. Wówczas wchodzą one stopniowo w świadomość ciała. Wraz z tym następuje kres raju, a zaczyna się królestwo Ravana (Ravan raja), inaczej piekło lub miedziana juga. Miedziana juga, w której dusze przechodzą przez 21 wcieleń, ma również 1250 lat. Jak tylko bóstwa stały się świadome ciała, stały się zwykłymi ludźmi, wpadły w niewolę pięciu wad, m.in. żądzy i gniewu i uwięziły się w cierpieniu i niepokoju. Od miedzianej jugi większość czynów to czyny grzeszne, ponieważ wykonywane są w świadomości ciała. Tym sposobem od miedzianej jugi zaczyna się łańcuch więzów czynów, który kończy się na końcu wieku zbieżnego. W tym czasie ludzie cierpiący z powodu grzesznych czynów w poszukiwaniu szczęścia i spokoju szukają schronienia w Bogu. Na samym początku dusze dharmy bóstw (adi sanatan devi devta dharm) budują świątynie i zaczynają czcić w niezafałszowanej formie lingamu Shivy tego, który w wieku zbieżnym uczynił ich bóstwami. Świadectwem tego jest świątynia Somnath wybudowana przez króla Vikramadityę na początku miedzianej jugi. W wykopaliskach całego świata znajduje się nagie posągi Shankara i Shivlingamy pochodzące z miedzianej jugi. Następnie mieszkańcy Bharatu zaczynają czcić formy własnej czystości, to znaczy złoto wieczne bóstwa. Początkowo budują świątynie Lakshmi i Narayana, a potem Sity i Rama. Na obrazie wyraźnie widać, że prawo do korony posiadają ci, którzy czczą w bóstwa w formie pary, podczas gdy tym, którzy czczą samotnego Krishnę, nie przysługuje fortuna korony. Na tej podstawie jasne stajr się też to, jakie skutki przynosi brak szacunku w Bharacie dla matki jako bogini.

Po upływie pewnego czasu od początku miedzianej jugi zaczęły się prace mędrców nad tworzeniem pism takich jak wedy, upanishady, Ramajana, Mahabharata, Bhagavad Gita i inne. Tak jak zostało powiedziane przy obrazie drzewa cyklu, od miedzianej jugi zaczyna się zakładanie różnych dharm. Ponieważ ten obraz jest wyłącznie obrazem opowieści o 84 wcieleniach Bharatu[44], to nie wspomina się tutaj o początkach i rozwoju różnych dharm. Właśnie od miedzianej jugi zaczynają się najazdy obcych agresorów i ich złe na Bharat wpływy. Najpierw Bharatvasi zapominają nazwy własnej dharmy. Powszechna staje się nazwa nadana przez cudzoziemców: „hinduizm” (hindu dharm). Jak tylko zaczyna się juga żelazna juga, w hinduizmie pojawia się także zafałszowany kult (bhakti), to znaczy początkowy kult jedynego Shivy zmienia się w kult tysięcy, milionów bóstw i bogiń. Popularne staje się czczenie bóstw w formie zwierząt, roślin, a także czczenie nieożywionych rzeczy. W końcu zaczyna się także czczenie ciał [składających z] pięciu elementów. Wraz z zafałszowanym bhakti w społeczeństwie Bharatu rozprzestrzeniają się przesądy, złe obyczaje i bezsensowne rytuały, tradycje i obrzędy. Jednym z przykładów bezsensownych tradycji jest topienie w wodzie [posągów] bóstw i bogiń po [zakończeniu] ich wspaniałych kultów. Razem z upadkiem dharmy w Bharacie pod koniec żelaznej jugi złe obyczaje ludzi osiągają swoje ekstremum. Większość ludzi staje się ateistyczna i zdegradowana w dharmie i czynach. Upada zarówno autorytet religijny jak i autorytet władzy. W żelaznej judze dusze ludzkie przechodzą przez 42 wcielenia. Dlatego z jednej strony rośnie liczba ludzi, z drugiej strony skraca się długość [życia]. Mnożą się choroby, cierpienia i niepokoje. Bharat, który był nazywany swego czasu „złotym ptakiem”, znajduje się w takiej sytuacji, że prosi o finansową pomoc w różnych krajach i międzynarodowych organizacjach. Gdy ani wedy, pisma, guru, ojcowie religijni nie mogą powstrzymać degradacji Bharatu i reszty świata, wówczas, aby podźwignąć świat, musi na ziemi Bharatu inkarnować Najwyższa Dusza Shiva. Pod koniec 5000 letniego spektaklu Bóg wchodzi w ciało pewnego zwykłego starego człowieka i poprzez wiedzę Gity i naukę radża jogi czyni Bharat rajem, [miejscem] gdzie przebywają wzniosłe dusze świata, które rozpoznały Boga i stały się czyste. Ten czas jego inkarnacji nazywa się wiekiem zbieżnym. Na jej końcu, po zniszczeniu, wszystkie lądy religijne z wyjątkiem Bharatu zanurzają się w wody mórz na 2500 lat. Po wielkim zniszczeniu dusze, które otrzymały karę i oczyściły się, w większości wracają razem z Bezcielesnym do Najwyższej Siedziby. Niewielka liczba wzniosłych dusz, które dają początek boskiemu światu, pozostaje na ziemi Bharatu. Tych 916108 dusz-nasion przechodzi przez pełne 84 wcielenia. Dusze, które zgodnie z kolejnością przychodzą z Najwyższej Siedziby później, przechodzą przez mniej wcieleń. Razem z duchowym upadkiem Bharatu, upada również świat. Jednak w porównaniu z Bharatem inne kraje nie osiągają takiego stanu cierpienia i degradacji, ponieważ ich rola na tym świecie zaczyna się od miedzianej jugi. Jeśli chodzi o Bharatvasi, w jakim stopniu byli oni wzniośli i czyści w złotej judze, w takim stopniu stają się zdegradowani i nieczyści pod koniec żelaznej jugi. Dlatego też pod koniec żelaznej jugi, kiedy następuje wielkie zniszczenie, mieszkańcy innych krajów nie doświadczają zbyt wielu cierpień na skutek niszczącej siły bomb atomowych i w krótkim czasie opuszczają ciała. Natomiast Bharatvasi, których bilans grzechów jest znaczny, przez długi czas doświadczając cierpień, bólu i smutku, usuwają grzechy poprzez formy [cierpienia na skutek] klęsk naturalnych, wojny domowej, a następnie powracają do Najwyższej Siedziby. Jednakże pośród tych przerażających scen zniszczenia subtelna rodzina Najwyższej Duszy doświadczy ponadzmysłowego szczęścia i spokoju w taki sposób, jak opisywane jest to w opowieści ścieżki kultu o Prahladzie.

Te dusze, które rozpoznają słowa Najwyższego Ojca Shivy (Shiva Bhagvanuvac) i staną się czyste, po raz kolejny ze zwykłych ludzi staną się bóstwami i zapoczątkują raj. Zaś dusze, które pomimo iż wiedzą [o Najwyższym] będą udawać, że nic nie wiedzą i nie usuną ciężaru grzechów, zniszczą go podczas wojny atomowej, wojny światowej, podczas klęsk naturalnych, wojen religijnych, a następnie powrócą z Najwyższą Duszą do Najwyższej Siedziby, a w kolejnym cyklu w odpowiednim czasie przyjdą [ponownie] grać swoje role.  Tak oto historia 84 wcieleń Bharatu powtarza się co 5000 lat.

Łatwa radża joga

Na świecie popularnych jest wiele rodzajów jogi. Są to między innymi bhakti joga, karma joga, gyan joga, hatha joga, radża joga. Wśród tych wszystkich rodzajów jogi najwyższa jest radża joga. Joga znaczy więź, połączenie lub spotkanie. W dzisiejszych czasach jogę rozumie się jako asany lub hatha jogę. Jednak poprzez asany można osiągnąć zdrowie cielesne i w ograniczonym wymiarze zdrowie psychiczne. Pełny spokój i szczęście można osiągnąć tylko poprzez raja jogę.

Radża joga oznacza jogę stwarzającą królów nad królami albo inaczej jogę pełną sekretów. Ludzkie dusze, które po wielu wcieleniach uwięziły się w bagnie świadomości ciała, zajęły się zniszczalną jogą cielesną. Jednak podobnie jak bez miedzi pomiędzy dwoma przewodami pokrytymi gumą nie popłynie prąd, tak i nie osiągnie się niezniszczalnego szczęścia i spokoju poprzez zniszczalne relacje cielesne. Najwyższa Dusza Shiva mówi nie  tyle jodze, ale o prostym słowie „pamiętanie”.  Pamiętanie jest łatwe, naturalne i ciągłe, a poprzez jogę rozumiany jest jakiś specjalny wysiłek.

Najwyższa Dusza, przebywając w ciele, jest od niego oddzielony, tzn. pozostaje w stanie bezcielesnym. Podobnie w naszym przypadku. Kiedy zrozumiemy, że jesteśmy niezniszczalnymi duszami, a nie ciałami składającymi się z 5-ciu elementów, powinniśmy pamiętać Najwyższą Duszę obecnego w ciele Prajapity Brahmy (ojca ludzkości). Nasza wizja (drishti) powinna koncentrować się na Shivie, a nie na ciele (shav). Mamy pamiętać Boga, czyli bezcielesnego, który wszedł w ciało ludzkie. To właśnie jest prawdziwą radża jogą.  Pamiętanie go wyłącznie w formie cielesnej bądź wyłącznie w formie bezcielesnej nie jest radża jogą.

Dzięki czystości umysłu, mowy i czynów, prawdziwej miłości otrzymywanej od Najwyższej Duszy, przyswajaniu boskich cnót, boskiej wiedzy, czystemu pokarmowi i towarzystwu prawdziwych braminów, dusza może uwolnić się od świadomości ciała, z której zrodziło się 5 wad, tzn. żądza, gniew, chciwość, przywiązanie i ego. Następnie może umocnić się w swoim oryginalnym stanie, w którym jest pełna cnót i potęg. Najlepszym czasem na pamiętanie Boga jest czas amrit veli (brahmamuhurt), ponieważ w tym czasie atmosfera jest czysta i spokojna, a umysł czysty i cichy. Dzięki nieprzerwanej praktyce radża jogi dusza staje się czysta, spokojna, wytrwała, nieustraszona i pokorna. Wraz z tym otrzymuje także 8 potęg, tzn.: potęgę gotowości, potęgę tolerancji, potęgę dostosowania, potęgę rozróżniania pomiędzy dobrem a złem, potęgę podejmowania właściwych decyzji, potęgę stawiania czoła trudnym sytuacjom, potęgę współpracy z ludźmi o różnych cechach charakteru, potęgę skupienia.

Dzięki nieprzerwanemu i wytrwałemu praktykowaniu dusza może poznać historię swojego początku, środka i końca, tzn. przebieg rozmaitych, unikatowych wcieleń oraz pozostając w domu może dawać duszom świata dar spokoju i szczęścia. Tym sposobem razem z przekształceniem siebie, może przekształcać cały świat.


[1] Gita – Shrimat Bhagavat Gita, najsłynniejsze i najbardziej szanowane pismo w kulturze indyjskiej.

[2] Arsh – najwyższe niebo, farsh – podłoga, ziemia; dosł: Bóg żyje w najwyższym niebie, a nie na ziemi (wśród materii).

[3] Siedziba ‘czwartego stanu’.

[4] Słowo darma pochodzi z sanskrytu i oznacza coś więcej niż jedynie religię. Pojęcie to obejmuje uniwersalny porządek religijny i społeczny, prawo, zasady postępowania w życiu na każdej płaszczyźnie. Zakres znaczeniowy tego słowa nie pokrywa się w całości ze współczesnym rozumieniem słowa „religia”. Dlatego w większości przypadków zdecydowano się na użycie słowa dharma zamiast religia. Tam, gdzie z przyczyn stylistycznych nie było to możliwe (przymiotniki, przysłówki) należy pamiętać, że w oryginale chodzi o znaczenie związane z dharmą.

[5] Dosłownie: Tylko ty jesteś matką, tylko ty jesteś ojcem.

[6] Murli dosłownie znaczy flet.

[7] Nazwy pism indyjskich.

[8] Braminem staje się każdy (niezależnie od miejsca, pochodzenia itp.) kto przyjął wiedzę Najwyższego Ojca przekazywaną poprzez Brahmę. Tylko ci są prawdziwymi braminami. Tutaj nazwa „bramin” nie ma nic wspólnego z nazwą używaną powszechnie w odniesieniu do grupy społecznej w Indiach.

[9] Mount Abu – nazwa miejscowości w Rajastanie, Indie. Dziś znane m.in. z tego, że tam znajduje się główna siedziba Prajapita Brahma Kimari Ishwariya Vishwa Vidyalaya (Światowy Uniwersytet Duchowy Brahma Kumari).

[10] Negatywne postaci z Ramayany. Do nich porównuje ShivBaba te dzieci, które nie używają wiedzy do przekształcenia siebie.

[11] Mędrcy wspominani w mitologii. Do nich porównuje ShivBaba dzieci kochające boską wiedzę, zglębiające jej tajniki i wdrażające ją w życie.

[12] Tapasya, to inaczej w języku ShivBaby intensywna praktyka świadomości duszy („ja jestem duszą punktem światła, mój duchowy ojciec jest duszą punktem światła”).

[13] ShivBaba określa mianem „islam” dharmę zapoczątkowaną przez Abrahama.

[14] Imię hinduskiego mnicha z 6-stego wieku, który zapoczątkował tę ścieżkę.

[15] Słowo „bhagvan” oznaczające „Boga” używane jest także w charakterze tytułu dla niezwykłych osób.

[16] Słowo sanskryckie wypowiadane podczas składania ofiar w ogniu ofiarnym.

[17] Dosłownie: żołądek nie trawi.

[18] Patit … – popularna w Indiach piosenka dewocyjna sławiąca Pana Rama jako tego, który oczyszcza nieczystych.

[19] Odwołanie do obrazu przedstawiającego duszę w formie punktu.

[20] Posągi w kształcie fallicznym reprezentujące Boga Shivę.

[21] To znaczy braminów tego świata. ShivBaba często używa słowa ‘tamten’ na określenie ‘należący do materialnego świata’ w odróżnieniu do świata duchowego, jaki ShivBaba stwarza.

[22] Słynne indyjskie świątynie w różnych częściach Indii, gdzie czczony jest Bóg Shiva.

[23] Ekranizacje pism religijnych, epopeji.

[24] To znaczy wizerunek Brahmy, Dady Lekhraj. Jest tak dlatego, że wszystko co dzieje się w całym ludzkim spektaklu świata jest pamiątką krótkiego, bo 100 letniego okresu wieku zbieżnego, w którym Najwyższy Ojciec Najwyższa Dusza gra swoją rolę na ziemi, jako ShivBaba i daje ludziom wiedzę. Temu zagadnieniu ShivBaba poświęca osobną lekcję.

[25] Co symbolizuje czteroramienny Vishnu.

[26] Vishnu pokazuje się z czterema ramionami.

[27] Wyrażenie charakterystyczne dla języka hindi. W polskim oczywiście użyje się słowa „ręka”.

[28] Gniewna forma Parvati, małżonki Shivy.

[29] Vishnu opisywany w mitologii indyjskiej.

[30] Czyli niewiedza, ignorancja, iluzja.

[31] Dosłownie: noc Shivy. Festiwal indyjski na przełomie lutego i marca, podczas którego o północy, po jednodniowym poście, czci się Boga Shivę.

[32] Jest to również w kalendarzu indyjskim ostatni miesiąc roku.

[33] W hinduizmie żądza jest personifikowana jako bóstwo, które usiłowało przerwać praktyki medytacyjne Shankara.

[34] Odwołanie do kolejnego obrazu.

[35] Odwołanie do kolejnego obrazu.

[36] Indyjski mnich VII wieku, który założył ścieżkę sanyasinów; wierzył, że dusza i Najwyższa dusza są tożsame.

[37] Znany indyjski święty, który wierzył, że dusza i Najwyższa Dusza są odrębne.

[38] Niech nasza flaga powiewa wysoko, ukochana flaga zwycięstwa nad światem…

[39] W Indiach każdą kobietę zamężną tytułuje się „matka” jako wyraz szacunku.

[40] Takie są poglądy wszystkich studentów Adhyatmik Vishva Vidyalaya na podstawie murli i avyakt vani wygłaszanych w Mount Abu.

[41] W pismach Ram i Kriszna pokazywani są razem z Ravanem i Kansą (negatywni bohaterowie, demony), co jest pamiątką wieku zbieżnego, ponieważ wiek zbieżny jest czasem ujawnienia się wszystkich bohaterów sceny świata. W złotej i srebrnej judze nie ma Ragana, Kansy ani im podobnych.

[42] Metaforyczne określenie matek i dziewic.

[43] Wszystkie dusze, które należą do dharmy zakładanej przez Najwyższego Ojca Shivę, bez względu gdzie obecnie żyją w wyniku rachunku kont karmicznych (czynów) z wielu wcieleń.

[44] Czyli ojca ludzkości – Prajapity, a co za tym idzie wszystkich bezpośrednich duchowych dzieci Prajapity, dusz-nasion, inaczej przodków całego świata.

Reklamy
%d blogerów lubi to: